بررسي مقايسه‌اي انواع ‌راهبرد‌هاي اتحاد دولت‌ها در نظام ‌بين‌الملل

راهبردهاي اتحاد به‌عنوان بخشي از ‌راهبرد كلي هر كشور، ريشه در ادبيات رئاليستي روابط بين‌الملل دارد. اين در حالي است كه اين نظريه‌‌ها فارغ از توجه به تفاوت‌هاي قدرت ميان دولت‌ها آنها را واحدهايي مشابه و بازيگراني تنها امنيت‌جو (‌رئاليسم تدافعي) و يا بيشينه‌‌‌ساز قدرت (‌رئاليسم تهاجمي) در نظر مي‌گيرند و بدين ترتيب قائل به تمايز ميان انواع ‌راهبرد‌هاي اتحاد نيستند. بنابراين، هدف اصلي اين پژوهش بررسي مقايسه‌اي انواع ‌راهبرد‌هاي اتحاد در ميان دولت‌هاي نظام بين‌الملل با توجه به رده‌‌‌‌‌‌بندي آنها به لحاظ توزيع توانمندي‌هاي مادي در نظام جهاني است. پرسش اصلي اين پژوهش نيز با تكيه بر روش تحليل مفهومي مقايسه‌اي و رويكرد كيفي اين است كه ‌مهم‌ترين وجوه افتراق و اشتراك ‌راهبرد‌هاي اتحاد ميان انواع دولت به لحاظ قدرت در نظام بين‌الملل چيست؟ در فرضيه پژوهشي ادعا مي‌شود كه ميان انواع ‌راهبرد‌هاي اتحاد ابرقدرت از يك سو، و ‌راهبرد‌هاي اتحاد قدرت‌هاي بزرگ، مياني و دولت‌هاي كوچك از سوي ديگر هيچ وجه شباهتي وجود ندارد، اين در حالي است كه بيشترين شباهت ميان ‌راهبرد‌هاي قدرت‌هاي بزرگ و قدرت‌هاي مياني راضي از يك سو، و قدرت‌هاي بزرگ و قدرت‌هاي مياني ناراضي از سوي ديگر وجود دارد. يافته‌‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد نه‌تنها دولت‌ها در هريك از دسته‌بندي‌هاي مربوط به توزيع قدرت متفاوت از يكديگر عمل مي‌كنند، بلكه در درون هر دسته‌‌‌‌‌‌بندي نيز شاهد ‌راهبرد‌هاي متفاوت اتحاد از سوي دولت‌هايي با ميزان قدرت مشابه هستيم، چراكه حافظ وضع موجود بودن و يا تجديدنظرطلبي دولت‌ها و همچنين ميزان درك از تهديد آنها از نظام بين‌الملل ليبرال به رهبري امريكا بر اتخاذ ‌راهبرد‌هاي متفاوت اتحاد و هدف آنها از اين ‌راهبرد‌ها تأثير بسياري دارد.