مفهوم مشروعيت و جايگاه آن در منازعه اشميت، لوويت و بلومنبرگ درباره مدرنيته

انديشه بحران پيشينه‌اي تاريخي در سنت تفكر آلماني دارد. بنابه يك خوانش مي‌توان واكنش رمانتيك‌ها به كانت را سرآغاز انديشه مبتني بر بحران در اين سنت به‌شمار آورد. انديشه بحران در سده نوزدهم نيز ادامه پيدا كرد و در اوايل سده بيستم، با بسط تمام‌عيار عالم مدرن، به اوج خود رسيد. كارل اشميت و كارل لوويت از بزرگ‌ترين مدافعان انديشه بحران در سده بيستم به‌شمار مي‌آيند كه از راه‌هاي متفاوت، بنياد عصر نو را به نقد كشيدند و مشروعيت آن را به پرسش گرفتند. حربه‌اي كه اين دو انديشمند به آن دست يازيدند، بر خوانشي ويژه از به‌اصطلاح برنهاد سكولاريزاسيون بنا گذاشته شده است. در پاسخ به اين انتقادها، هانس بلومنبرگ، با نقد رويكرد اشميت و لوويت در برابر عصر نوين، و ارائه تفسيري بديل از خاستگاه‌هاي تاريخي اين عصر، كوشيد پروژه بنيادين «دفاع از مدرنيته» را پي بگيرد و به اين انتقادها پاسخ دهد. پرسش اصلي اين جستار اين است چگونه مي‌توان بر اساس مدعيات منازعه مشروعيت عصر جديد تفسيري از ظهور جهان مدرن به دست داد كه در آن مدرنيته تنها استحاله‌اي از الهيات قرون وسطي تلقي نشود. در فرضيه پژوهشي بيان مي‌شود كه در چارچوب ديدگاه بلومنبرگ، مدرنيته مي‌تواند امري خودبنياد قلمداد شود و تفسير آن به‌منزله استحاله الهيات قرون وسطي ناشي از رويكردي غيرتاريخي و ذات‌گرايانه است. جستار حاضر با بازسازي تاريخي به منازعه اشميت، لوويت و بلومنبرگ درباره مشروعيت عصر جديد مي‌پردازد و سپس با استفاده از روش پديدارشناسي تاريخي كه ناظر بر وجه تاريخمند پديده‌هاي انساني است، از دفاعيه بلومنبرگ از عصر جديد به دفاع برمي‌خيزد.