طراحي يك مداخله تربيتي- حركتي و ارزيابي اثربخشي آن بر انگيزه پيشرفت نوجوانان فوتباليست

مقدمه: در دهه‌هاي اخير، نوجوانان و جوانان كشور به ورزش فوتبال روي آورده‌اند و لزوم توجه به آموزش پايه‌اي آنان ضروري به‌نظر مي‌رسد. ازاين‌رو پژوهش حاضر با هدف طراحي و اثربخشي يك مداخلۀ تربيتي- حركتي بر انگيزۀ پيشرفت نوجوانان فوتباليست انجام گرفت.   روش پژوهش: روش مطالعه نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون-پيگيري با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري را تمامي كودكان و نوجوانان  12 تا 16 سالة عضو مدارس فوتبال باشگاه سايپا شهر تهران در سال 1401 تشكيل دادند. از بين آنان 60 نفر (30 نفر گروه آزمايش و 30 نفر گروه كنترل) بر اساس ملاك‌هاي ورود و به‌طور هدفمند انتخاب شدند و سپس در دو گروه آزمايش و گروه كنترل جايگزين شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامۀ انگيزۀ پيشرفت (هرمنس، 1970) بود. گروه آزمايشي، تحت آموزش مداخلۀ تربيتي- حركتي در 16 جلسة 60 دقيقه‌اي قرار گرفتند و گروه كنترل در فهرست انتظار بودند. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس با اندازه‌گيري مكرر تجزيه‌وتحليل شدند.   يافته‌ها: نتايج نشان داد بين گروه آزمايش و گروه كنترل در مراحل پس‌آزمون و پيگيري تفاوت معنا‌دار وجود دارد و مداخلۀ تربيتي- حركتي موجب بهبود انگيزۀ پيشرفت نوجوانان عضو مدارس فوتبال باشگاه فرهنگي ورزشي سايپا شد (P 0.05). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر مداخلۀ تربيتي- حركتي مي‌تواند براي بهبود انگيزۀ پيشرفت نوجوانان عضو مدارس فوتبال باشگاه فرهنگي ورزشي سايپا كارامد باشد و توصيه مي‌شود كه طراحان برنامه در وزارت ورزش و جوانان در راستاي بهبود انگيزۀ پيشرفت نوجوانان مدارس فوتبال از اين روش استفاده كنند.