اثر استراحت‌هاي مغزي بر پيشرفت تحصيلي، خودكارامدي و علاقه به فعاليت بدني دانش‌آموزان ابتدايي

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير استراحت‌هاي مغزي بر پيشرفت تحصيلي، خودكارامدي و علاقه به فعاليت بدني دانش‌آموزان ابتدايي بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري آن شامل دانش‌آموزان دختر پايۀ چهارم، پنجم و ششم ابتدايي بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي، 127 نفر از دانش‌آموزان به‌عنوان نمونۀ پژوهش انتخاب و به روش تصادفي ساده در دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامۀ خودكارامدي كودكان و نوجوانان موريس (2001) و فعاليت بدني براي كودكان رز و همكاران (2009) و پيشرفت تحصيلي شركت‌كنندگان استفاده شد. گروه مداخله به مدت چهار ماه، دو بار در روز و سه بار در هفته مجموعه فعاليت‌هاي بدني استراحت مغزي را انجام دادند، درحالي‌كه گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. داده‌ها با استفاده از آزمون تي مستقل ارزيابي شدند.يافته‌ها :تجزيه‌وتحليل داده‌ها نشان داد كه پس از مداخله (استراحت مغزي) ميانگين گروه آزمايش در سه متغير پيشرفت تحصيلي(p=0/001, F=3/57 )، خودكارامدي (P=0/001 F=7/65 ) و علاقه به فعاليت بدني ( P=0.001,F=10.72)نسبت به گروه كنترل تفاوت معنا‌داري دارد.نتيجه‌گيري: اين يافته‌ها مي‌تواند ضرورت توجه برنامه‌ريزان و مسئولان آموزشي را به اهميت نقش فعاليت‌هاي استراحت مغزي در بهبود پيشرفت تحصيلي، خودكارامدي و تأثير آن بر ميزان علاقه به فعاليت بدني دانش‌آموزان دختر ابتدايي به‌دنبال داشته باشد.