تربيت اقتصادي به مثابه تكنولوژي ديني: چيستي و امكان تحقق

انديشه مربوط به علوم انساني به مثابه تكنولوژي با هدف اعمال تغييرات مختلف در حوزه‌ها و موقعيت‌هاي مختلف انساني، اهميت فراواني يافته است. در مقاله حاضر استدلال مي‌شود كه تربيت اقتصادي مبتني بر سند تحول بنيادين آموزش و پرورش دربردارنده اهداف معرفتي و غير معرفتي است؛ تربيت اقتصادي پيش گفته، علاوه بر اينكه شناخت صاحب عالم را هدف غايي خود مي‌داند، درصدد آماده كردن يادگيرندگاني به منظور سازماندهي و مقابله با موقعيت‌هاي زندگي آينده در شرايط مختلف اقتصادي نيز مي‌باشد و با توجه به اينكه تكنولوژي‌ها در پي اعمال تغييرات در فرد و جامعه هستند، پرسش اين است كه آيا مي‌توان تربيت اقتصادي مبتني بر سند تحول بنيادين آموزش و پرورش را به مثابه تكنولوژي قلمداد كرد و با تكنولوژيك كردن تربيت اقتصادي، فضاي داوري در مورد پيشرفت با ملاك‌هاي پراگماتيستي (توانايي در حل مسائل عملي) را ميسور ساخت؟ اين پژوهش با رويكرد كيفي و روش اسنادي - تحليلي به توصيف و تحليل ابعاد علم و تكنولوژي مي‌پردازد و قابليت اين نوع تكنولوژي نرم انساني را در تفهيم و تبيين مسائل موجود در نظام تعليم و تربيت به منظور تغيير واقعيت موجود تبيين مي‌نمايد؛ البته بر اساس يافته‌ها بايد گفت كه تحقق بخشيدن به چنين فضايي نيازمند داشتن بستر شفافي از اطلاعات است، به طوري كه تمام دست‌اندركاران حوزه تعليم و تربيت بتوانند به طور كامل و دقيق به اطلاعات نظام تعليم و تربيت دست يابند تا بتوانند تكنولوژي مناسب با زمان و مكان را ابداع نمايند.