توزيع قدرت در شبكه روابط نخبگان سياسي ايران پساانقلاب: با تأكيد بر شبكه روابط اعضاي هيئت‌ دولت‌هاي هفتم تا دهم

مسأله اين پژوهش ناظر بر توزيع قدرت در شبكه روابط نخبگان سياسي در ايران پساانقلاب است. دستگاه نظري تحقيق معطوف به بررسي توزيع قدرت سياسي است. به لحاظ تجربي نيز با بهره‌مندي از رويكرد روشي تحليل شبكه، ساخت شبكه‌روابط و نوع توزيع قدرت در ميان نخبگان سياسي بررسي شده است. در اين مطالعه ساخت شبكه قدرت ناظر بر قوه مجريه و اعضاي هيئت دولت‌هاي هفتم تا دهم است. شواهد تجربي اين مطالعه بيانگر آن است كه ساختار شبكه روابط نخبگان سياسي در تمامي دولت‌هاي مورد بررسي از انسجام و تراكم بالايي برخوردار بوده است. داده‌هاي موجود دلالت بر آن دارد كه آشنايي و وجود ارتباطات مشترك نقش مهمي در تحرك سياسي و دستيابي به قدرت در ميان نخبگان داشته و در اين ميان پيشينه روابط كاري برآمده از ريشه‌هاي آشنايي تاريخي در مبارزات انقلابي و جنگ بيش از انواع ديگر ارتباطات، در شكل‌گيري شبكه روابط نخبگان سياسي نقش داشته است. روند ساخت شبكه‌روابط نيز نشان از تمركزگرايي بيشتر در دولت هاي هشتم و دهم، به ويژه در روابط حزبي دارد كه حاكي از شكل‌گيري احزاب دولتي است. نكته مهم اما آن است كه برغم تجانس و همسان گزيني بالا در شبكه روابط نخبگان سياسي، ساختار شبكه روابط دولت‌ها، فضاي دو قطبي در ساحت سياسي جامعه ايران را بازنمايي مي‌كند.