مقايسه اثربخشي درمان شناختي رفتاري و مصاحبه انگيزشي بر افسردگي در زنان مطلقه

مقدمه و هدف: طلاق، به عنوان يكي از مهمترين پديده هاي اجتماعي، عوارض رواني متعددي به دنبال دارد. از جمله اين عوارض افسردگي مي باشد. تداوم افسردگي مي تواند كيفيت زندگي فرد را تحت تاثير قرار دهد. بنابراين، ضروري است به وسيله روان درماني هاي متعدد اين عوارض درماني تعديل و درمان شود. لذا، هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي درمان شناختي- رفتاري و مصاحبه انگيزشي بر افسردگي زنان مطلقه بود. روش كار: پژوهش حاضر يك طرح مداخله اي از نوع نيمه تجربي بود. جامعه آماري 260 نفر از زنان مطلقه 20 تا 50 سال بودند. 60 نفر از زنان مذكور بر اساس معيارهاي ورود انتخاب و به طور تصادفي به سه گروه درمان شناختي– رفتاري، درمان مصاحبه انگيزشي و گروه شاهد تقسيم شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه مقياس افسردگي آرون بك، بكوارد، مندلسون، مارك و ارباف (1986) بود. براي گروه‌هاي آزمايش، جلسات درمان به تعداد ۱۲جلسه ۷۵ دقيقه‌اي برگزار شد. قبل از انجام مداخلات و در پايان مطالعه افراد در تمام گروه‌ها، پرسشنامه مقياس افسردگي را پر كردند. داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 25 شده و مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفتند.يافته ها: در مقايسه ميانگين نمره متغيرهاي افسردگي بين سه گروه درمان شناختي-رفتاري، مصاحبه انگيزشي و گروه كنترل تفاوت معني‌داري وجود داشت (0/05 p). همچنين در مقايسه تك به تك گروه‌هاي درمان شناختي-رفتاري و درمان مصاحبه انگيزشي با گروه كنترل در مرحله پس‌آزمون اختلاف معني‌داري وجود داشت (0/05 p).نتيجه‌گيري: يافته‌ها حاكي از آن است كه روش‌هاي درمان شناختي– رفتاري و مصاحبه انگيزشي بر كاهش ميزان افسردگي در زنان مطلقه مؤثر مي‌باشد. پيشنهاد مي‌شود در كنار ساير مداخلات روانشناختي و دارويي، از اين دو روش به‌منظور كاهش افسردگي در زنان مطلقه به‌ عنوان يك مداخله باليني استفاده گردد.