بررسي اثر چاقي و تمرينات مختلف بر بيان ژن‌هاي ايريزين، پروتئين جفت نشده نوع 1 (UCP-1) و بتا آمينو ايزوبوتيريك اسيد (BAIBA) در بافت چربي موش‌هاي نر نژاد ويستار

مقدمه و هدف: چاقي مانعي براي سلامتي و زمينه بسياري از بيماري‌ها است و فعاليت بدني مي‌تواند اين شرايط را تا حدودي بهبود بخشد. هدف تحقيق حاضر بررسي تأثير چاقي و تمرينات ورزشي متعاقب آن بر عوامل درگير در قهوه‌اي شدن بافت چربي در موش‌هاي نر بود.روش كار: 36 سر موش نر سالم نژاد ويستار در اين طرح استفاده شدند كه 30 سر از رژيم غذاي پرچرب و 6 سر از رژيم غذاي معمولي تغذيه كردند. پس از هشت هفته رژيم، 12 سر (6 سر رژيم غذاي پرچرب و 6 سر رژيم غذاي معمولي) قرباني شدند و 24 سر موش باقيمانده به چهار گروه شش تايي شامل كنترل چاق، تمرين مقاومتي، تمرين استقامتي و تمرين تناوبي شديد تقسيم شدند و به مدت هشت هفته، هفته‌اي پنج جلسه تمرين كردند. براي اندازه‌گيري بيان ژن ايريزين، UCP-1 و BAIBA از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماري تحليل واريانس يك‌طرفه (ANOVA) و آزمون تعقيبي توكي جهت تعيين اختلاف بين گروه‌ها در سطح معناداري 0/05≥p استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد كه  چاقي موجب كاهش معنادار بيان ژن‌هاي ايريزين، UCP-1 و BAIBA در بافت چربي موش‌هاي نر شده (0/05 p) و متعاقب آن تمرينات مقاومتي، استقامتي و تناوبي شديد سبب افزايش معنادار بيان ژن‌هاي مذكور نسبت به گروه كنترل چاق شدند (0/05 p). همچنين افزايش معنادار بيان ژن‌هاي ايريزين و UCP-1 در گروه تمرين تناوبي شديد نسبت به گروه تمرين مقاومتي و تمرين استقامتي مشاهده گرديد (0/05 p).نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر مي‌توان گفت كه چاقي با كاهش گرمازايي غيرلرزشي در بافت چربي مانع توسعه بافت چربي قهوه‌اي و به‌كارگيري آن در جهت درمان بيماري‌هاي متابوليك مي‌شود. در حالي‌كه تمرينات مختلف ورزشي مقاومتي، استقامتي و تناوبي شديد به عنوان روش مؤثري در افزايش بافت چربي قهوه‌اي و با تأثير مثبت بر عوامل درون سلولي مؤثر بر افزايش ليپوليز، مي‌توانند به عنوان تمرينات مفيد در زمينه كاهش چربي و در نتيجه آن افزايش سلامتي در نظر گرفته شوند.