نقش و عملكرد زنان در مجلس شوراي اسلامي دوره پنجم (1375-1379ش)

پارلمان به‌عنوان يك نهاد مدني مدرن در ايران، در سنجش با ساير كشورهاي خاورميانه سابقۀ قديمي‌تري دارد. پس از پيروزي جنبش مشروطه، زنان در ساختارهاي فرهنگي، اجتماعي، سياسي و اجرايي جامعۀ ايران، نسبت به دوره‌هاي پيشين از موقعيت بهتري برخوردار شدند. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، جايگاه زنان در حوزه‌هاي مختلف نه تنها كاهش پيدا نكرد، كه در بعضي موارد افزايش هم يافت. در دورۀ پنجم مجلس شوراي اسلامي (1375-1379ش) مشاركت زنان از نظر كمي و كيفي، بهبود چشم‌گيري داشت. در اين دوره، تعداد نمايندگان زن به 14 نفر افزايش يافت. اين نمايندگان با كمك ساير همتايان خويش، كميسيون زنان، جوانان و خانواده را تشكيل دادند و از منظر مسائل زن و خانواده به قانون‌گذاري پرداختند. آن‌ها با نقش‌آفريني و حضور مؤثر در تهيه پيش‌نويس، ارائۀ طرح‌ها و فعاليت‌هاي بين‌‌المجالس، با تصويب قوانين مهمي به رشد و تعالي زن و خانواده در جامعه كمك كردند. تحقيق حاضر، با بهره‌گيري از روش پژوهش كيفي و رويكردي تحليلي-توصيفي، در پي پاسخ به اين پرسش است كه فعاليت نمايندگان زن در دوره پنجم مجلس شوراي اسلامي، چه پيامدهايي براي جايگاه بانوان در جامعه داشت. فرضيۀ پژوهش چنين است كه نمايندگان زن با حمايت نهادهاي مدني و فعاليت هدفمند در پارلمان، با تصويب و اصلاح قوانين، به پيشرفت موقعيت زنان در جامعه كمك كردند.