خوانش اكوفمنيستي اشعار سوزان عليوان و گلرخسار صفي آوا با تكيه بر نظريه ژانت هنشال

اصطلاح نقد بوم گرا يا نقد اكولوژيك در سال 1978 ميلادي توسط ويليام روكرت(William Rueckert) منتقد امريكايي ابداع شد. اين جريان نقدي و بينا رشته اي، واكنش ديرهنگامي بود كه ادبيات در مقابل بحران محيط زيست از خود نشان داد و به‌سرعت در محافل ادبي و اجتماعي مورد توجه قرار گرفت. بوم گرايي از شاخه ها و رويكردهاي مختلفي تشكيل يافته كه مهم ترين آنها «اكوفمنيسم» است كه تلفيقي از مفهوم اكولوژي و فمينيسم مي باشد و به بررسي طبيعت از نگاه فمنيستي نظر دارد، زيرا طبيعت را هم بنابر يك اصل اسطوره اي، ذاتي مونث تلقي مي كند كه مظهر قدرت هاي مولّد و محل رويش و زايش است و با توجه به اشتراكات سرشتي با زن، مي بايست از حقوق آن دفاع كرد و در مقابل آسيب ها از آن محافظت نمود. پژوهش حاضر به روش تطبيقي و با تكيه بر محورهاي ژانت هنشال (Jeanette Henshall)، (روابط زنان با طبيعت، ارتباط بين سلطه بر زن وطبيعت، نقش زنان در حل مشكلات اكولوژيكي و هم انگاري با طبيعت)، به بررسي اشعار گلرخسار صفي آوا و سوزان عليوان از ديدگاه نقد اكوفمنيستي مي پردازد؛ چرا كه هر دو شاعر، از طبيعت براي بيان دغدغه هاي زنانه، تصويرسازي ، هم ذات پنداري، مواضع اكولوژيكي و فمينيستي بهره برده اند. دستاورد پژوهش مبيّن آن است كه نگاه صفي آوا و عليوان به طبيعت به مانند نگاهشان به زن ترحمانه است و هر دو را تحت سلطه ديگران مي دانند و تنها راه فرار از بحران محيط زيست را برقراري مجدد رابطه اوليه زنان با محيط زيست و ترويج بازگشت به طبيعت مي دانند