مقاومت تتراسايكلين در لاكتوباسيل‌هاي جدا‌‌سازي شده از دستگاه گوارش مرغ‎‌هاي خانگي ايران

هدف: شناسايي سويه‌هاي حامل ژن‌هاي مقاومت به تتراسايكلين از جمله نكات حائز اهميت در ارزيابي ايمني سويه‌هاي داراي پتانسيل پروبيوتيك است. هدف از مطالعه حاضر ارزيابي جامع مقاومت تتراسايكليني در ميان گونه هاي لاكتوباسيلوسي جداسازي شده از دستگاه گوارش مرغ‌هاي خانگي ايران مي‌باشد.مواد و روش‏ها: در مطالعه حاضر ابتدا الگوهاي حساسيت فنوتيپي 36 جدايه لاكتوباسيلوسي متعلق به چهار گونه L.reuteri ،salivarius L.، L. crispatus و johnsonii L. با اندازه‌گيري حداقل غلظت بازدارندگي نسبت به تتراسايكلين ارزيابي گرديد. پس از آن چهار ژن مقاومت به تتراسايكلين (L)tet، (M)tet، (W)tet و (O)tet در جدايه‌هاي داراي مقاومت فنوتيپي نسبت به اين آنتي بيوتيك با روش واكنش زنجيره‌اي پليمراز رديابي گرديدند. نتايج: در نتيجه تست فنوتيپي بر مبناي حداقل غلظت بازدارندگي چهار جدايه L.reuteri،‌ سه جدايهsalivarius L.، دو جدايهL. crispatus و چهار جدايه johnsonii L. از ميان جدايه‌هاي مورد مطالعه مقاومت فنوتيپي نسبت به تتراسايكلين نشان دادند. پس از رديابي ژن‌هاي مقاومت به تتراسايكلين درجدايه‌هاي داراي مقاومت فنوتيپي حضور ژن tet(W) درتمامي جدايه‌هاي مورد بررسي تائيد گرديد. حضور همزمان ژن‌هاي (M)tet، (L)tet و (W)tet در سه جدايه salivarius L. مورد مطالعه مشاهده گرديد. علاوه بر آن مشخص گرديد، مقاومت فنوتيپي مشاهده شده در سه جدايهL. johnsoniiABRIG7، L. johnsoniiABRIG14 و L. johnsoniiABRIG24 ناشي از حضور همزمان ژن‌هاي (O)tet و (W)tet مي‌باشد.نتيجه‏گيري: اين مطالعه نشان داد كه مقاومت تتراسايكين موجود در ميان جدايه‌هاي لاكتوباسيلوسي بدست آمده از دستگاه گوارش طيور بومي ايران ناشي از حضور منفرد يا چندگانه ژن‌هاي مقاومت نسبت به اين آنتي‌بيوتيك مي‌باشد. همچنين دريافتيم كه (W)tet گسترده‌ترين ژن‌ مقاومت به تتراسايكلين در ميان جدايه‌هاي لاكتوباسيلوس مورد بررسي مي‌باشد. بر اساس نتايج مطالعه حاضر پرورش دهندگان طيور بومي بايد از استفاده خودسرانه تتراسايكلين خودداري نمايند و زمانيكه دستگاه گوارش مرغ‌هاي خانگي منبعي براي انتخاب ميكروارگانيسم‌هاي پروبيوتيك است، لازم است ارزيابي مقاومت نسبت به تتراسايكلين از منظر فنوتيپي و ملكولي جهت انتخاب سويه‌هاي ايمن مورد توجه قرار گيرد.