تاثير رتينوپاتي نارسي درمان شده در نوزادان نارس بر پيامدهاي ساختاري چشم

سابقه و هدف: رتينوپاتي نارسي يك بيماري تكاملي پيچيده عروق شبكيه در نوزادان نارس است. بهبود خدمات مراقبتي نوزادان نارس با افزايش خطر وقوع مراحل پيشرفته رتينوپاتي نارسي مرتبط است. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير رتينوپاتي نارسي درمان شده در نوزادان نارس بر پيامدهاي ساختاري چشم مي‌باشد. مواد و روش ‌ها: اين مطالعه مقطعي بر روي تعداد 962 نوزاد مبتلا به رتينوپاتي نارسي مراجعه كننده به بيمارستان چشم پزشكي الزهرا در فاصله زماني سال‌هاي 1400-1397 انجام شد. بيماران با توجه به شدت بيماري تحت پيگيري و يا درمان با ليزر و تزريق داخل ويتره‌اي قرار گرفتند. در رتينوپاتي نارسي درمان شده، پيامدهاي ساختاري چشم به صورت پيامد مطلوب و نامطلوب ثبت گرديد. پيامد مطلوب به صورت پسرفت عروق پلاس و جديد و پيامدهاي نامطلوب به صورت كدورت لنز و جدا شدگي شبكيه در نظر گرفته شد. وزن تولد، جنسيت، سن حاملگي، تهويه مكانيكي، مدت زمان استفاده از اكسيژن، سابقه پرتو درماني، سپسيس، زجر تنفسي، تعويض خون و سن تشخيص رتينوپاتي نارسي براي هر بيمار ثبت و بررسي گرديد. يافته‌ها: ميانگين وزن تولد و سن حاملگي در زمان تولد 457/90±1760/65 گرم و 2/39±32/37 هفته بود. 869 چشم بدون درمان و 93 چشم تحت درمان قرار گرفتند. رخداد پيامدهاي نامطلوب در افرادي كه تحت درمان قرار گرفته بودند 5/37% بود. آزمون رگرسيون لجستيك نشان داد سن حاملگي، وزن تولد، مرحله بيماري و منطقه درگيري شبكيه با پيامدهاي نامطلوب درمان ارتباط معني‌داري داشت (0/001=p). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه، در رتينوپاتي نارسي نيازمند درمان بايد سن كمتر حاملگي، وزن كمتر تولد، مرحله بيماري شديدتر و منطقه درگيري مركزي‌تر به عنوان فاكتورهاي خطر براي پيامدهاي ساختاري نامطلوب درمان در نظر گرفته شوند.