فراواني شكستگي هاي فك و صورت در بيماران با تروماي سر و گردن مراجعه كننده به بيمارستان شهيد بهشتي بابل، 98-1397

سابقه و هدف: تروماهاي سر و گردن و آسيب هاي همراه با آن ميزان بالايي از مرگ و مير و نقايص عصبي را به خود اختصاص مي دهند. از آنجاييكه تروماي فك و صورت به تنهايي يا در تركيب با ساير آسيب هاي شديد رخ مي دهد، لذا اين مطالعه به منظور تعيين فراواني شكستگي هاي فك و صورت در بيماران با تروماي سر و گردن مراجعه كننده به بيمارستان شهيد بهشتي بابل، انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي بر روي تمام بيماراني كه در بازه زماني 981397 با تروماي فك و صورت به مركز جراحي فك و صورت بيمارستان شهيد بهشتي بابل مراجعه كردند، انجام شد. اطلاعات لازم از طريق شرح حال، معاينات باليني، راديوگرافي هاي صورت و پرونده بيمارستاني جمع آوري گرديد. در بيماران با كاهش سطح هوشياري، علائم عصبي يا علائم باليني شكستگي جمجمه، CT اسكن انجام شد. اطلاعات مربوط به سن، جنس، علت آسيب، الگوي آسيب هاي صورت و يا سر، از دست دادن هوشياري و نمره GCS به دست آمده، در پرسشنامه ثبت و مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها: ميانگين سن بيماران 15/82 ±30/55 سال بود. 44 نفر (18/6%) از بيماران مونث و 192 نفر (81/4%) مذكر بودند. از 236 بيمار با تروما وارده به سروگردن، ميزان شكستگي هاي پيشاني، قسمت مياني صورت و چانه در بيماران مورد بررسي به ترتيب برابر با 3/4، 53/5 و 29/6 درصد بود. شايع ترين نواحي كه دچار شكستگي شده بودند نيزكنديل (7/8%) و زاويه (7/3%) منديبل بود. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه در شكستگي هاي فك و صورت، بيشترين آسيب در قسمت مياني صورت مي باشد.