حكمراني آب يا آبخيز در ايران

هرگونه آسيب به منابع آبخيز مي‌تواند اثرات و پيامدهاي قابل‌توجهي براي گروداران داشته باشد. در اين راستا؛ افزايش فشار و تنش بر بوم‌سازگان‌ها و بحران منابع آب در كشور بيش از آن‌كه ناشي از فعاليت‌هاي غير‌انساني باشد، حاصل قوانين، سياست‌ها و عدم مديريت جامع در حوزه‌هاي آبخيز است. به‌منظور رهايي از اين ورشكستگي، تصحيح انديشه حكمراني سابق و سلامت كيفيت حكمراني در حوزه‌هاي آبخيز كشور ضروري است. از اين‌رو، در اين پژوهش سعي شده است كه با بررسي حكمراني نامطلوب منابع آب در كشور كه در رقابتي با منافع كوتاه‌مدت به قيمت نابودي سرمايه‌هاي آبخيز در بلند‌مدت منجر شده است؛ ديدگاه مسئولان، متخصصان و گرودارن را به‌سوي حكمراني شايسته آبخيز تغيير دهد. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه اين نوع حكمراني برخلاف حكمراني حاكم در كشور، با در نظر گرفتن تمامي اجزاي آبخيز و دخيل كردن تمامي مسئولان و گروداران در جهت اصلاح و بهبود سلامت آبخيز تلاش مي‌كند. ضمن اينكه، به بهانه تأمين و بازگرداني يك منبع در كوتاه‌مدت، ساير منابع آبخيز را در بلندمدت تحت‌فشار و نابودي قرار نمي‌دهد. در اين راستا؛ پيشنهاد مي‌شود براي بهبود و سلامت آبخيزها و رهايي از بحران‌هاي به وجود آمده در آبخيزها؛ حكمراني شايسته آبخيز جايگزين حكمراني نامطلوب غالب در كشور شود.