تأثير سرمايه اجتماعي بر انعطاف‌پذيري زنجيره تأمين و عملكرد سازماني مطالعه موردي: شركت‌هاي توليدي استان تهران

زمينه و هدف: هدف از اين تحقيق بررسي تأثير سرمايه اجتماعي بر انعطاف‌پذيري زنجيره تأمين و عملكرد سازماني با  نقش  ميانجي ظرفيت جذب و نقش تعديلگر همسويي مديريت زنجيره تأمين - بازاريابي در شركت‌هاي توليدي استان تهران مي‌باشد. روش شناسي: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر روش همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري شامل شركت‌هاي توليدي استان تهران به تعداد 440 شركت مي‌باشد. حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان - كرجسي برابر با 205 شركت مي‌باشد كه با روش نمونه‌گيري تصادفي در دسترس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه استاندارد جولگچي و كووالانن (2020) شامل 28 استفاده شد. مقدار ضريب آلفاي كرونباخ 0.802 محاسبه‌شده است كه نشان‌دهنده پايايي بالاي ابزار بود. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از تحليل مسير توسط مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: سرمايه اجتماعي و ظرفيت جذب به ترتيب با بار عاملي 0.752 و 0.316 بر انعطاف‌پذيري زنجيره تأمين تأثير دارند. همچنين سرمايه اجتماعي تأثير معناداري بر ظرفيت جذب ندارد. بعلاوه نقش تعديل گري همسويي زنجيره تأمين در تأثير سرمايه اجتماعي بر انعطاف‌پذيري زنجيره تأمين نيز تأييد گرديد. نتايج: شركت‌هاي توليدي استان تهران بايد به سرمايه اجتماعي خود از طريق ظرفيت جذب توجه تمركز كنند و ظرفيت جذب خود را براي ارتقاي سرمايه اجتماعي در راستاي دستيابي به زنجيره تأمين انعطاف‌پذير توسعه داده و فعال كنند. اين شركت‌ها بايد از اقدامات لازم براي اطمينان از ساختار و رفتار همسو براي استفاده از سرمايه اجتماعي خود در مواقع دشواري و دستيابي به زنجيره تأمين انعطاف‌پذير استفاده كنند.