پيش‌بيني نشخوار ذهني بر اساس حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني با نقش ميانجي سبك زندگي در زنان مبتلا به ام.‌اس.

زمينه و هدف: ام.اس. بيماري مزمن خودايمني است كه طي آن، ميلين سيستم عصب مركزي تخريب مي‌شود و بخش‌هايي از بدن به تدريج توانايي و تعادل خود را از دست مي دهند. پژوهش حاضر با هدف پيش بيني نشخوار ذهني بر اساس حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني با نقش ميانجي سبك زندگي در زنان مبتلا به بيماري ام.‌اس. انجام شد. روش‌ها: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده تعداد 158 زن مبتلا به بيماري ام.‌اس. در انجمن بيماران ام.‌اس. در شهر تهران در سال 1401 انتخاب شدند. بيماران پرسشنامه‌هاي استاندارد نشخوار ذهني ((Nolen-Hoeksema   Morrow, 1991))، حساسيت اضطرابي (Reiss et al in 1986)، ناگويي هيجاني (TAS-20, Bagby et al., 1994) و سبك زندگي لعلي و همكاران را تكميل كردند. داده ها با آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون سلسله مراتبي در SPSS نسخه 26 و تحليل مسير در Lisrel نسخه 10 آناليز شدند. يافته‌ها: در زنان مبتلا به بيماري ام.‌اس.، حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني با نشخوار ذهني، همبستگي مثبت و سبك زندگي با نشخوار ذهني، همبستگي منفي دارد (001/0P ). سبك زندگي در رابطه بين حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني با نشخوار ذهني نقش ميانجي دارد (001/0P ). نتيجه‌گيري: حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني از طريق سبك زندگي، نشخوار ذهني زنان مبتلا به بيماري ام.‌اس. را تبيين مي‌كنند. بنابراين به متخصصان حوزه درمان ام.‌اس. پيشنهاد مي‌شود براي كاهش نشخوار ذهني زنان مبتلا به بيماري ام.‌اس. به نقش متغيرهاي حساسيت اضطرابي و ناگويي هيجاني توجه كنند و سبك زندگي سالم را در آنها ارتقاء دهند.