سنجش ميزان سلامت سكونتگاه‌هاي شهري با تأكيد بر نظريه شهر سالم مطالعه موردي: شهر نورآباد

شهر سالم را شهري تعريف مي‌كنند كه محيط‌هاي كالبدي - اجتماعي و فرهنگي خود را به‌طور پيوسته بهبود مي‌بخشد و منابعش را توسعه مي‌دهد و سلامت عمومي را تضمين مي‌كند. در سال‌هاي اخير، به‌ويژه با افزايش روند صنعتي شدن و گسترش بيماري‌هاي عفوني و همه‌گير از كيفيت محيط سكونتي شهرها كاسته شده و نارسايي‌هايي مانند آلودگي‌هاي محيط زيستي، بيكاري، فقر، بد مسكني و آسيب‌هاي اجتماعي رواني در شهرها عموميت‌يافته است. شهر نورآباد همانند بسياري از شهرهاي ديگر با مشكلات عديده‌اي از قبيل، بافت‌هاي فرسوده، مسكن نامناسب، كمبود خدمات اجتماعي و بهداشتي و آلودگي صوتي مواجه است كه ادامه اين روند باعث وارد آمدن آسيب‌هاي جدي به‌سلامت محيط و سلامت شهروندان خواهد شد. روش تحقيق پژوهش حاضر توصيفي تحليل بوده و جهت ارزيابي نهايي و تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي آماري تي تست و جهت تبيين و مدل‌سازي اثرات نيز از مدل‌سازي معادلات ساختاري استفاده گرديد. نتايج حاصل از آزمون تي تك نمونه‌اي پژوهش نشان داد وضعيت شاخص‌هاي شهر سالم در محدوده موردمطالعه با ميانگين 2.51 در وضعيت قابل‌قبولي قرار ندارند و ضعيف برآورد مي‌شوند. تحليل يافته‌هاي منتج از مدل‌سازي معادلات ساختاري بيانگر اين است كه مقدار بار عاملي شاخص ريشه دوم ميانگين خطاي مربعات برابر با (0.079) است كه نشان‌دهنده مطلوبيت مدل پژوهش مي‌باشد. همچنين تحليل مدل عاملي مرتبه دوم نشان داد كه بعٌد سلامت بيشترين بار عاملي را با وزن (0.94) را دارا مي‌باشد و كمترين بار عاملي هم به بعٌد كالبدي فيزيكي با وزن عاملي (0.64) تعلق دارد. در راستاي ارتقاء شاخص‌هاي شهر سالم و توزيع متوازن خدمات و امكانات مي‌بايست سياست‌هاي فضايي و برنامه‌ريزي‌ها بر اساس بسترسازي براي جذب سرمايه‌گذاري بيشتر بخش خصوصي و هدايت و سوق دادن آن‌ها به سمت پهنه‌هاي محروم صورت گيرد كه نقش مديريت شهري و سازمان‌هاي مرتبط بسيار پررنگ است.