بررسي روش هاي آزمايشگاهي و اجرايي اندازه گيري انرژي ناشي ازآلودگي صوتي ترافيك

اندازه‌‌گيري و سنجش ميزان آلودگي صوتي ترافيكي، همواره مورد توجه مديران سيستم حمل و نقل شهري بوده است. تعاريف صوت و نويز، بررسي تفاوت‌‌هاي آن‌‌ها، عوامل توليد و انتشار آلودگي صوتي ترافيكي، روش‌‌هاي مختلف آزمايشگاهي و اجرايي در راستاي اندازه‌‌گيري انرژي صوتي، نقشه‌‌هاي صوتي و بررسي روش‌‌هاي كاهش انرژي صوت از مهم ترين عناوين مورد بررسي در اين تحقيق است. اندركنش لاستيك و روسازي به عنوان مهم ترين عامل آلودگي صوتي ترافيكي در سرعت‌‌هاي بالاي 40 كيلومتر بر ساعت براي ماشين‌‌هاي سواري و در سرعت‌‌هاي بالاي 70 كيلومتر بر ساعت براي كاميون‌‌‌‌ها، منبع اصلي آلودگي صوتي شناخته شده است. استفاده از درصد فضاي خالي مناسب در رويه‌‌هاي آسفالتي، آلودگي صوتي حاصل از اندركنش لاستيك و روسازي را تا 10 دسي بل كاهش داده است. آسفالت متخلخل با فضاي خالي بيش از 20٪ عملكرد مطلوبي را در كاهش آلودگي صوتي ترافيكي نشان داده است. شدت آلودگي صوتي ترافيكي با استفاده از روش هاي آزمايشگاهي و اجرايي مورد اندازه گيري قرار گرفته است. روش‌‌هاي آزمايشگاهي در محيط آزمايشگاه و با شرايط كنترل شده قابل انجام است. نتايج آزمايش‌‌ها دقيق تر بوده و به طور گسترده در اندازه‌‌گيري آلودگي صوتي حاصل از اندركنش بين لاستيك و سطح روسازي مورد استفاده قرار گرفته است. روش‌‌هاي اجرايي با وجود تحت تاثيرقرارگرفتن آلودگي‌‌هاي صوتي محيط، نويز واقعي اندركنش لاستيك با روسازي را به طور واقعي تري اندازه گيري مي كند.