دوام ملات‌‌هاي ژئوپليمري با درصدهاي پيشنهادي از سرباره و كائولن حاوي پليمر

ژئوپليمرها به عنوان يك بتن بدون سيمان توّجه پژوهشگران را در سال‌‌هاي اخير به خود جلب كرده است. در ساخت اين نوع بتن‌‌ها به جاي سيمان از مواد مختلفي مانند ميكروسيليس، متاكائولن، زئوليت و ... استفاده مي‌‌شود. براي تشكيل مادۀ چسباننده به كار گرفتن محلول‌‌هاي شيميايي براي تكميل فرآيند ژئوپليمريزاسيون ضروري است. پژوهش حاضر به بررسي دوام ملات‌‌هاي ژئوپليمري بر مبناي سربارۀ كورۀ آهنگدازي (GGBFS) و جايگزيني با درصدهايي از كائولن در چند مولار مختلف مي‌‌پردازد. در اين تحقيق از GGBFS به عنوان جايگزين سيمان و از محلول‌‌ سديم هيدروكسيد (سود) با غلظت 4 و 8 مولار و سديم سيليكات (آب شيشه) به عنوان محلول‌‌هاي شيميايي استفاده شد. مواد پايه به صورت منفرد و تركيبي با اجزاي ديگر مخلوط بررسي شدند. بدين منظور پودر سراميك كائولن در 50% و 75% با GGBFS مخلوط شده‌‌اند كه در مجموع 12 طرح اختلاط ساخته شد. خصوصيات مورد مطالعه عبارتند از: مقاومت فشاري، نفوذ وجود يون كلر در بتن (RCMT)، مقاومت الكتريكي، درصد جذب آب، افت مقاومت فشاري و افت وزن پس از قرارگرفتن در محلول اسيد سولفوريك. از مطالعۀ موارد مذكور نتايج زير حاصل شد: استفاده از پودر كائولن و سرباره موجب كاهش مقاومت فشاري مي‌‌شود و كمترين مقدار 33% در 50-SC4 مشاهده شد؛ همچنين نتايج نفوذ وجود يون كلر در بتن و كاهش وزن نمونه‌‌هاي ملات در محلول اسيد سولفوريك حاكي از آن است كه استفاده از پودر كائولن و سرباره، باعث افزايش دوام 38% در نمونه هاي بتني 50-SC8 تحت شرايط تهاجم كلرايدي ناشي از كاهش نفوذپذيري مي شود.