مدل هاي عاملي و كم بازدهي بلندمدت عرضه هاي اوليه

پژوهش حاضر با استفاده از مدل هاي عاملي و تحليل هاي سري زماني به بررسي يكي از ناهنجاري هاي مرتبط با عرضه‌هاي اوليه به نام پديده كم بازدهي بلند مدت عرضه‌هاي اوليه ، در بازارهاي مالي ايران پرداخته است. پديده مذكور به طور وسيع و در سه سطح  1-كل بازارهاي مالي ، 2- بازارهاي بورس و فرابورس تهران و 3- صنايع مختلف مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است. براي اين منظور داده هاي 57 ماه بعد از تغيير مقررات عرضه عمومي سهام در بهمن ماه 1395 انتخاب و با 3 مدل عاملي متفاوت، شامل فاما و فرنچ (1993)، فاما و فرنچ (2015)، مدل هو و همكاران (2015) براي سه دوره 12و24 و 36 ماهه مورد بررسي و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد عرض از مبدا مدل‌هاي مورد بررسي در هيچ يك از دوره ها و براي هيچ يك از مدل ها و در هيچ يك از بازارها و صنايع معني‌دار نبوده و از اين رو مي توان مدعي شد در دوره هاي مورد بررسي، شواهد كافي جهت حمايت از پديده كم يا پُربازدهي عرضه‌هاي اوليه در ايران وجود ندارد.