حيوان از حس تا سوژگي: گفتاري در فلسفۀ اخلاقِ زيستي

يكي از عللي كه حيوان را مستحق خشونت مي كند، تصور فقدان عقلانيت و سوژگي در آن است؛ اما اگر بتوان براي حيوان نوعي سوژگي را تشخيص داد، مي توان به آينده اي اميدوار بود كه حيوان ديگر تحت سيطره ي هيچ گونه آزار انساني قرار نگيرد. در همين راستا، اين پژوهش درنظر دارد مسئله و مخاطره ي تعامل ميان انسان و حيوان را با رويكردي تازه و عملي در ميان نهد. رويكرد كلي و روشي در اين پژوهش «پديدارشناسي» و به طور مشخص «پديدارشناسي اخلاقي» است كه پيامد آن طرح چهار سئوال درخصوص درد و رنج حيوان، مهر حيوان، حق حيوان و سوژگي حيوان است. بنابراين ترتيب و توالي اين چهار امر را در پيوستاري مي‌گذاريم كه يك سرش از جنس حس و تجربه و سر ديگرش از جنس مفهوم و كليت است؛ تا در نهايت به احكامي از جنس «كلي مشخص» دست يابيم. در مجموع، به منظور كاهش مرارت، شرارت و خباثت در تخيلي پديدارشناسانه سوژگي حيوان را به نحوي تصوير مي كنيم كه ما را از زندگي ساقط نكند و نتيجه اش كاهش ظلم ميان مدرك هاي حيات باشد. بدين ترتيب در اين نوع استدلال نه انسان حيوان مي شود و نه حيوان انسان. اين يك قراردادِ انساني است در مقابل قرارداد طبيعي و الهياتي كه گامي به سوي اجتناب از «ته مانده هاي رفتارِ انسانِ غيرمدرن كه حيوانات را ابزار مي پندارند» برمي دارد. بنابراين مسيركاهش شرارت براي انسان، پذيرش نوع و سطحي از حقوق براي حيوانات است.