جايگاه ساختار توابع باور در سنجه هاي ارزيابي عملكرد: رهيافتي نوين

در فرايند ارزيابي عملكرد كاركنان، بعنوان يكي از فرايندهاي مديريتي مهم حوزه منابع انساني، «ماهيت پديده مورد سنجش» و «فرايند ارزيابي»، از عوامل مهم ايجاد عدم قطعيت در نتايج ارزيابي هستند. در بين روش‌هاي مواجهه با عدم قطعيت، تئوري شواهد يا تئوري توابع باور، ساختاري مناسب براي گردآوري نظرات غيرقطعي از ارزياب‌ها بوده و قابليت مواجهه هم‌زمان با عدم قطعيت ناشي از تغييرپذيري و عدم قطعيت ناشي از نقص دانش را فراهم مي آورد. لذا در اين مقاله شيوه جديدي مبتني بر ساختار توابع باور جهت دريافت نظر از ارزياب‌ها ارائه شده و مزايا و بهبودهاي حاصل از ابزار پيشنهادي مورد بررسي قرار گرفته است. براي مقايسه عملكرد ابزار پيشنهادي با سنجه‌هاي متداولِ مورد استفاده در فرايند ارزيابي عملكرد، دو پرسش‌نامه‌ي محقق ساخته در دو سطح سوالات ساده و سوالات پيچيده، جهت ارزيابي عملكرد يك مدرس دانشگاهي تهيه و نظرات 5 دانشجو در قالب چهار سنجه ليكرت، عبارات زباني فازي، مشابهت بصري و ساختار توابع باور دريافت شد. جهت بررسي معنادار بودن تفاوت نتايج به دست آمده، از آزمون «آناليز واريانس يك‌طرفه» و جهت بررسي مقبوليت نتايج، از آزمون‌هاي ناپارامتريك «فريدمن و ويلكاكسون» استفاده شد. نتايج به دست آمده نشان داد زماني كه از سوالات ساده و شفاف در ارزيابي ها استفاده شود تفاوت معناداري بين نتايج به دست آمده از روش هاي مختلف ارزيابي وجود ندارد اما در پاسخ به سوالات پيچيده مزيت‌هاي ساختار توابع باور در مواجهه با انواع عدم قطعيت، مي‌تواند امكان اعلام نظر ارزياب‌ها را تسهيل كرده و نتايج نهايي حاصل از ارزيابي را بهبود دهد.