رابطه خودتفسيري و آشفتگي شخصي با همدلي

مقدمه: هدف، بررسي روابط ساختاري متغيرهاي خودتفسيري مستقل، خودتفسيري وابسته و آشفتگي شخصي با همدلي بود.روش: روش پژوهش از نظر هدف، بنيادي بود و از لحاظ گردآوري داده‌ها توصيفي از نوع همبستگي، با استفاده از مدل‌يابي معادله ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانشجويان دختر و پسر مقطع كارشناسي دانشكده روان‌شناسي و علوم تربيتي و دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران بود كه در سال تحصيلي 1401-1400 مشغول به تحصيل بودند. نمونه پژوهش حاضر را 280 نفر از دانشجويان دانشكده‌هاي مذكور تشكيل مي‌دادند كه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت‌كنندگان در پژوهش، پرسشنامه‌هاي واكنش بين فردي، بهره‌ همدلي، خودتفسيري و تكاليف شناختي ذهن‌خواني از طريق چشم و بازشناسي هيجانات چهره را پاسخ دادند. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل‌يابي معادله ساختاري در نرم‌افزارهاي ايموس نسخه 24 و اس‌پي‌اس‌اس نسخه 24 استفاده شد.نتايج: يافته‌ها نشان داد خودتفسيري مستقل اثر مثبت و معنادار بر همدلي دارد (p .001, β = 0.349)، آشفتگي شخصي اثر منفي و معنادار بر همدلي دارد (p .001, β = -0.430)و خودتفسيري وابسته اثر معنادار بر همدلي ندارد. مدل ساختاري با داده‌هاي گردآوري‌شده برازش مطلوب داشت.بحث و نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از اهميت متغيرهاي خودتفسيري مستقل و آشفتگي شخصي در حيطه‌ همدلي است و در زمينه مداخلات مربوط به ارتقاي همدلي مي‌توان نقش آنها را مورد بررسي قرار داد.