بررسي تجربه‌‌ي زيسته‌‌ي نوجوانان بزهكار در فرايند دادرسي از ديدگاه مددكاري اجتماعي

نوجوان بزهكار به فردي اطلاق مي‌شودكه به لحاظ قانوني قادر به انجام جرم و داراي حداقل سن مسئوليت كيفري است. بزهكاري نوجوانان نگراني فزاينده‌اي است كه بيش از رويكرد تنبيهي، مدل‌هاي اصلاحي را طلب مي‌كند. روش پژوهش كيفي با تكنيك تحليل تماتيك (مضموني) است. در اين پژوهش 16 نوجوان مورد مصاحبه قرار گرفتند و فرآيند مصاحبه تا اشباع نظري ادامه يافت. سپس تحليل داده‌ها در سه‌‌گام كدگذاري باز، كدگذاري انتخابي و كدگذاري محوري صورت گرفت. يافته‌‌ها: سه مقوله‌‌ي اصلي ناكارآمدي نظام قضايي، درماندگي نوجوانان و عدم حمايت قضايي-اجتماعي بدست آمد. نوآوري تحقيق: آسيب‌‌شناسي فرايند دادرسي نوجوانان از ديدگاه رواني - اجتماعي و از منظر ذينغعان يعني نوجوانان ناقض قانون مورد بررسي قرار گرفت. نتيجه‌‌: اين نوع دادرسي نه تنها نوجوان را از ارتكاب مجدد جرم باز نمي‌‌دارد بلكه او را به فردي درمانده تبديل مي‌‌كند كه مستعد انواع آسيب‌‌هاست. اين سيستم بجاي بازدارندگي از جرم با تحقير و تخريب عزت نفس نوجوان و برچسب‌‌زني به آنان در نهايت منجر به انزوا، طرد اجتماعي و درماندگي آنان مي‌‌شود. در واقع سيستمي كه هدف آن كاهش تكرار جرم است عملاً خود نوجوان را در مسير ارتكاب مجدد جرم قرار مي‌‌دهد.