تحليلي از وضعيت كاركردي مؤسسه هاي پژوهشي خصوصي در ايران و ارائه پيشنهادات سياستي

مؤسسه‌هاي پژوهشي به عنوان يكي از اجزاي نظام ملي نوآوري و از اركان نظام پژوهش در هر كشور بخصوص در كشورهاي در حال توسعه هستند كه نقش واسط بين دانشگاه، صنعت و دولت را ايفا كرده و بدون تمركز و مديريت كارآمد بر اين مؤسسات، نظام پژوهشي موفق و توسعه‌يافته‌ دور از ذهن خواهد بود. در ايران مؤسسات پژوهشي مختلفي به لحاظ وايستگي سازماني در نظام ملي نوآوري ايفاي نقش مي‌كنند كه به‌رغم نرخ افزايشي ِشكل‌گيري مؤسسات، پيرامون كاركردهاي آنها ابهاماتي وجود دارد كه مي‌توان بخش زيادي از آن را ناشي از موانع و چالش‌هاي پيشروي آنها قلمداد كرد. در اين ميان با توجه به ابلاغ سياست‌هاي كلي اصل 44 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و تأكيد بر بحث كاهش حجم و اندازة دولت و در مقابل آن گسترش سهم بخش غيردولتي و خصوصي به عنوان يك سياست محوري، توجه به تحول مراكز تحقيقاتي خصوصي كشور ضروري است. در اين پژوهش، ضمن تأكيد بر ويژگي‌هاي بارز و مشترك مؤسسات پژوهشي، وضعيت مؤسسه-هاي پژوهشي خصوصي از ابعاد مختلف همچون وضعيت مجوز تأسيس، توزيع جغرافيايي و ساختاري و نيز حوزه فعاليت و غيره مورد بررسي و تحليل قرار گرفته و در راستاي رفع چالش‌هاي موجود پيشنهادات سياستي ارائه شده است.