تدوين الگوي ساختاري ترك‌تحصيل‌ براساس يادگيري خودراهبر و عملكرد خانواده با ميانجيگري ذهن‌آگاهي در ميان دانش‌آموزان دختر

از عوامل مؤثر در عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان توجه به يادگيري و آگاهي است. بنابراين، تأثير ذهن‌آگاهي در يادگيري مهم است. هدف از اين پژوهش، تدوين الگوي ذهن‌آگاهي براساس عملكرد خانواده و خودراهبري يادگيري با ميانجيگري ترك‌تحصيل‌ دانش‌آموزان تهران است. روش پژوهش هم‌بستگي توصيفي و از نوع الگو‌يابي معادلات ساختاري به‌ويژه معادلات رگرسيون ساختاري (آميخته‌اي از تحليل مسير و تحليل عاملي) است. ‌جامعة آماري متشكل از دختران نوجوان 12 تا 18سالة تهران در سال 1399 در مقطع متوسطة (اول و دوم) است (۱۵۱۸۹۹۸=N). ‌روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي است. ابزار پژوهش عبارت‌اند از پرسش‌نامه‌هاي مقياس محيط پويايي خانواده (2007)، سنجش خودراهبري در يادگيري دانش‌آموزان (2001)، پنج‌عاملي ذهن‌آگاهي (۲۰۰۶) و پرسش‌نامة ترك‌تحصيل‌ (۲۰۱۵). يافته‌هاي به‌دست‌آمده از پژوهش بيانگر آن است كه ‌بين مؤلفه‌هاي محيط پويايي خانواده با ذهن‌آگاهي و خودراهبري يادگيري با ذهن‌آگاهي ‌و خودراهبري يادگيري با پويايي و محيط خانواده رابطة مثبت و معني‌داري (0/001≥P) است. همچنين ‌بين پويايي محيط خانواده (۲۸۴/0-=r)، خودراهبري يادگيري (۳۵۹/0-=r) و ذهن‌آگاهي (۴۲۷/0-=r) رابطة منفي و معني‌داري وجود دارد. هرچه محيط خانواده پويا و خودراهبري يادگيري و ذهن‌آگاهي دانش‌آموزان بيشتر باشد احتمال ترك‌تحصيل‌ آنان كمتر است و برعكس.