تشخيص احتمال وقوع سكته با استفاده از سنجش پلاسماي خون و بررسي نوار قلب با به كارگيري منطق فازي

اختلال در سيستم عصبي خودمختار (ANS)، دوره باليني در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد را پيچيده مي‌كند. اين پژوهش، مدلي را ارائه مي‌دهد كه با استفاده از آن، هرگونه نقصان در سيستم عصبي خودمختار شناسايي شده و ميزان ارتباط آن با وقوع سكته مغزي نشان داده مي‌شود. داده‌هاي خام استفاده شده در پژوهش حاضر با استفاده از مطالعات انجام شده بر روي عملكرد سيستم عصبي خودمختار در بيماران مبتلا به سكته مغزي (ساقه مغز) تأمين مي‌گردد. تمركز اين پژوهش بر بررسي پژوهش هايي است كه عملكرد سيستم عصبي خودمختار را در دوره اوليه پس از سكته مغزي ارائه مي‌دهند. اين مطالعه به تعيين تأثير محل سكته مغزي در عملكرد سيستم عصبي خودمختار مي‌پردازد و با بررسي پارامترهاي حياتي بدن سعي در ارتباط آن‌ها با عملكرد سيستم عصبي خودمختار دارد. در گام نهايي با استفاده از ساير پژوهش‌ها، داده‌هاي حياتي مرتبط با عملكرد دستگاه عصبي خودمختار شناسايي مي‌شود. سپس با استفاده از اين داده‌ها و استفاده از يك سيستم فازي بر پايه منطق تاكاگي سوگنو، ميزان عملكرد صحيح دستگاه عصبي خودمختار با پارامترهايي در نوار قلب، مغز و سنجش پلاسماي خون تخمين زده مي‌شود. اين تخمين به شناسايي وضعيت بيمار و نزديكي و دوري وي به سكته مغزي كمك مي‌كند.