اثربخشي برنامه پرورش هوش اخلاقي بر هيجان اخلاقي و مسئوليت پذيري دانش آموزان دوره دوم ابتدايي شهر تهران

هدف: هدف از پژوهش، بررسي اثربخشي برنامه پرورش هوش اخلاقي بر هيجان اخلاقي و مسئوليت پذيري دانش آموزان دوره دوم ابتدايي شهر تهران بود.روش ها: روش اين پژوهش، شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدايي مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 1399- 1400 در شهر تهران بود. از اين جامعه آماري، نمونه اي به حجم 40 نفر با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 20 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش در 8 جلسه گروهي، مداخله هوش اخلاقي را دريافت كرد، در طي اين مدت، گروه كنترل مداخله اي را دريافت نمي كرد. ابزار گرد آوري داده ها شامل پرسشنامه هيجان اخلاقي تورنبرگ و همكاران و پرسشنامه مسئوليت پذيري شخصي مرگلر و شيلد بود كه براي دو گروه آزمايش و كنترل در پيش آزمون و پس آزمون اجرا شد. فرضيه هاي پژوهش با استفاده از تحليل واريانس تك متغيري، آزمون t و تحليل كوواريانس تك متغيري مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد برنامه پرورش هوش اخلاقي در بهبود هيجان اخلاقي و مسئوليت پذيري ( بجز مولفه پاسخگويي شخصي) درگروه آزمايش به طور معني داري موثر بوده است. اين يافته ها، اهميت گنجاندن برنامه هاي پرورش هوش اخلاقي در برنامه هاي تربيتي مدارس را متذكر مي شود.نتيجه گيري: مي توان نتيجه گرفت كه پرورش هوش اخلاقي روشي مؤثر در بهبود هيجان اخلاقي و مسئوليت پذيري دانش آموزان دوره ابتدايي است.