تأثير اجراي الگوي يادگيري معكوس بر رغبت به يادگيري، خودكنترلي و خودمديريتي دانشجويان

پژوهش حاضر با اجراي الگوي يادگيري معكوس به بررسي اثربخشي آن بر ابعاد يادگيري خودراهبر مهارت دستور زبان انگليسي دانشجويان پرداخته و در صدد بهبود راهبردهاي تدريس و يادگيري است. تحقيق حاضر يك تحقيق شبه‌آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌‌آزمون است. نمونة آماري از ميان كلية يادگيرندگان مركز علاءالدين مشهد از سال تحصيلي 1397 تا 1399، تعداد 220 نفر به‌صورت در دسترس با جايگزيني تصادفي انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوري داده‌ها، ابتدا پرسشنامة Fisher و همكاران (2001) به‌عنوان پيش‌آزمون روي گروه آزمايش و كنترل اجرا و سپس گروه آزمايش تحت الگوي آموزش معكوس و گروه كنترل به روش سنتي دستور زبان انگليسي را فرا گرفتند. در پايان دوره، پس‌آزمون روي هر دو گروه انجام شد. ضريب آلفاي كرونباخ (α) براي تعيين روايي و پايايي پژوهش، آزمون اندازه‌گيري مكرر براي بررسي نرمال بودن جامعة مورد مطالعه و از آزمون t پارامتري نمونه براي پاسخ به سؤالات پژوهش استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه استفاده از الگوي يادگيري معكوس بر رغبت به يادگيري و خودكنترلي تأثير داشته اما بر خودمديريتي تأثيري نداشت. با توجه به نتايج و يافته‌ها مي‌توان ادعا كرد كه ارزش و مقبوليت الگو بر ابعاد رغبت به يادگيري و خودكنترلي يادگيري خودراهبر در سطوح مختلف آموزش عالي مؤثر بوده و موجب بهبود تدريس و يادگيري مي‌شود.