نقش واسطه‏اي نظريه ذهن در رابطه بين كاركردهاي اجرايي با كيفيت زندگي و همدلي در كودكان

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‏اي نظريه ذهن در رابطه بين كاركرد‏هاي اجرايي با كيفيت زندگي و همدلي در كودكان بود. روش پژوهش توصيفي - همبستگي از نوع مدل‏‏يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كودكان (دختر و پسر) 8 تا 12 سال شهرستان ميبد در سال تحصيلي 1400-1399 بود كه تعداد 350 از آنان به روش نمونه‏گيري در دسترس انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌هاي همدلي كودكان Auyeung و همكاران (2009)، كيفيت زندگي فرم والدين Varni و همكاران (2001)، كاركرد‏هاي اجرايي Coolidge (2002) و تئوري ذهن Hutchins (2012) فرم والدين را تكميل نمودند. نتايج پژوهش نشان داد كه كاركردهاي اجرايي بر نظريه ذهن، كيفيت زندگي و همدلي كودكان، تأثير مستقيم معناداري دارد و هم‌چنين نظريه ذهن نيز بر كيفيت زندگي و همدلي كودكان، تأثير مستقيم معناداري دارد. يافته‏ي ديگر نشان داد كه نظريه ذهن، در رابطه بين كاركرد‏هاي اجرايي با كيفيت زندگي و همدلي كودكان، نقش واسطه‏اي دارد. لذا مي‏توان نتيجه گرفت كه بهبود كاركرد‏هاي اجرايي و تقويت نظريه ذهن مي‏تواند منجر به افزايش كيفيت زندگي و همدلي در كودكان شود.