ارائه يك مدل براي ارتقاي هماهنگي و رهبري آموزشي جهت بهبود مدرسه

مقدمه و هدف: بهبود مدرسه موجب افزايش ظرفيت معلمان و رهبران و در نهايت باعث بهبود نتايج يادگيري دانش آموزان مي شود. هدف از اين تحقيق ارائه يك مدل براي ارتقاي هماهنگي و رهبري آموزشي جهت بهبود مدرسه است. روش شناسي پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و با توجه به نحوه گردآوري اطلاعات از نوع توصيفي- همبستگي مبتني بر مدل يابي معادلات ساختاري به روش تحليل مسير مي باشد. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل تمام معلمان مقطع ابتدايي ناحيه يك شهر اروميه به تعداد 1113 نفر است كه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان تعداد 290 نفر به عنوان نمونه آماري با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه استاندارد رهبري توزيع شده هولپيا و همكاران (Hulpia et al., 2009) استفاده شد كه شامل 40 گويه است. پس از تاييد روايي صوري و محتوايي ابزار پژوهش توسط تعدادي از خبرگان، بوسيله تحليل عاملي اكتشافي پنج مولفه ي، هماهنگي آموزشي، رهبري آموزشي، اهداف مشترك، كار مشترك و مشاركت در تصميم گيري استخراج شد و پايايي ابزار پژوهش با استفاده از روش آلفاي كرونباخ مقدار 0.953 محاسبه شد. ارتباط متغيرها از طريق مدل يابي معادلات ساختاري با روش تحليل مسير مورد آزمون قرار گرفت.يافته ها: نتايج نشان داد كه رهبري آموزشي 20 درصد، كار مشترك 18 درصد، اهداف مشترك 41 درصد و مشاركت در تصميم گيري 21 درصد از واريانس هماهنگي آموزشي را تبيين مي كنند.بحث و نتيجه گيري: با توجه به روابط بين متغيرهاي رهبري آموزشي، كار مشترك، اهداف مشترك و مشاركت در تصميم گيري مي توان گفت كه، مجموعه ي اين مولفه ها باعث ايجاد هماهنگي در مدرسه مي شوند كه در نهايت باعث بهبود مدرسه و افزايش يادگيري دانش آموزان مي شود.