نقش سرمايه اجتماعي و قابليت يادگيري سازماني در دانش آفريني به منظورارائه الگوي متناسب با آن

پژوهش حاضر با هدف نقش سرمايه اجتماعي و قابليت يادگيري سازماني در دانش آفريني به منظورارائه الگوي متناسب با آن صورت پذيرفت. اين پژوهش بر مبناي هدف، كاربردي و از جنبه روش، آميخته بود. روش پژوهش در بخش كيفي براساس نظريه داده بنياد و در بخش كمي از نوع توصيفي-همبستگي بود. جامعه ي آماري پژوهش حاضر در بخش كيفي شامل اساتيد و صاحبنظران دانشگاهي در سطح استان كرمانشاه بودند كه به روش نمونه گيري هدفمند تعداد 16 نفر انتخاب و مورد مصاحبه قرار گرفتند و در بخش كمي جامعه آماري شامل 4076 نفر از كاركنان دانشگاه ها و موسسات آموزش عالي استان كرمانشاه بودند كه به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي 343 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. يافته ها نشان داد 4 عامل، شاخص‌هاي ساختاري (سياست‌گذاري، اصلاح قوانين و مقررات، اصلاح فرايندها، طراحي ساختار، حاكميت قانون، استقلال دانشگاه، حمايت‌هاي سازماني و ارتباط دانشگاه با محيط)؛ شاخص‌هاي مديريتي (توانمندي مديران، مديريت مشاركتي، ايجاد محيط كاري سالم، خلق فرصت هاي برابر، شايسته سالاري، پرهيز از ظاهرسازي و پاداش و ارتقاي شغلي)؛ شاخص‌هاي گروهي (مشاركت اجتماعي، كار گروهي، تعامل سازنده اعضاء با يكدگير، ارتقاي كيفيت آموزش، خلق دانش، تشكل ها و انجمن هاي دانشگاهي و مشاركت در تصميم‌گيري) و شاخص‌هاي فردي (مسووليت پذيري، انگيزش، تخصص نيروي انساني، اعتماد و توانمندي هاي مثبت شخصيتي) بر سرمايه اجتماعي در دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالي تأثيرگذار مي‌باشند. نتايج بخش كمي نشان داد كه سرمايه اجتماعي بر دانش آفريني (146/0 = β  017/3 = t) و قابليت يادگيري سازماني(706/0 = β  و 572/22 = t) تأثير دارد و قابليت يادگيري سازماني نيز در رابطه بين سرمايه اجتماعي با دانش آفريني نقش ميانجي دارد. با توجه به اين يافته هاي مي توان گفت در صورتي كه دانشگاه ها به عوامل اصلي سرمايه اجتماعي و تقويت آن در ميان كاركنان بپردازند مي توان انتظار داشت قابليت يادگيري سازماني و دانش آفريني در دانشگاه ها رشد محسوسي داشته باشد.