مطالعه چگونگي فهم انسان از آثار هنري (از نگاه هرمنوتيك فلسفي گادامر)

انسان هنگام مواجهه با اثر هنري به مراتبي از فهم آن نايل مي گردد. انديشمندان، نظريات متفاوتي دربارۀ چگونگي اين فهم ارايه كرده اند. دامنۀ اين نظريات زيرمجموعۀ دو آيين فكريِ ساختارگرايي و هرمنوتيك است. ساختارگرايي به‌دنبال علمي، روش مند، و قطعي كردن فهم اثر هنري است، و هرمنوتيك به مطالعۀ فهم و شرايط آن، و تاويل متون و آثار هنري مي پردازد، و به دو صورت سنتي و فلسفي (معاصر) رواج يافته است. هرمنوتيك فلسفي با نظريات مارتين هيدگر و هانس گئورگ گادامر سربرآورد. اين پژوهش براي پاسخ به اين پرسش كه، انسان چگونه به فهم آثار هنري دست مي يابد، از بين نظرگاه هاي متفاوت موجود، به چگونگي و وجوه اين فهم از نظرگاه هرمنوتيك فلسفي گادامر نظر داشته است. پژوهش از لحاظ هدف بنيادي-نظري، از نظر ماهيت تفسيري-تحليلي، از لحاظ گردآوري اطلاعات كتابخانه اي، و از نظر شيوۀ تجزيه و تحليل كيفي است و ضمن مطالعه و بررسي سه حلقۀ اتصال در اين رشته، يعني «اثر هنري»، «انسان و منزلت او» و «تفسير، تاويل و فهم» وجوه فهم آثار هنري را از منظر هرمنوتيك فلسفي گادامر ذيل هفت نكتۀ اساسي استخراج و تحليل كرده است: 1) عدم وجود فهمي تغييرناپذير، نهايي، جامع، و كامل از اثر هنري؛ 2) فهمي مرتبط با مفهوم بازي از اثر هنري؛ 3) تكثر بي پايان فهم ها در افق زمان؛ 4) فهمي وابسته به پيشينۀ ذهني و دانسته هاي قبلي مفسر؛ 5) فهم حاصل از هم سخني، تعامل، و گفتگو با اثر هنري تا امتزاج افق ها و امتزاج زبان؛ 6) فهم حاصل از دور هرمنوتيكي و 7) زمان مندي و تاريخ مندي فهم اثر هنري.