بررسي رابطه بين استرس شغلي و زمان واكنش در كاركنان اورژانس بيمارستان

زمينه و هدف: استرس نوعي فرسودگي جسمي يا روانشناختي است كه بر اثر مشكلات واقعي و يا خيالي بوجود مي آيد. عامل استرسزاي شغلي از طريق كاهش تمركز، ترديد در انجام كارها، سهم بسزايي در بروز اعمال ناايمن از سوي شاغلين دارد. سه نوع زمان واكنش با نامهاي ساده، تشخيصي و انتخابي مشخص شده است. زمان واكنش يك عامل مهم در اجراي بسياري از تكاليف حركتي است. هدف از اين مطالعه، سنجش ارتباط بين زمان واكنش و استرس شغلي است.روش كار: اين مطالعه از نوع توصيفي- تحليلي و به صورت مقطعي، در ميان 120 نفر از كاركنان اورژانس انجام گرفت. براي اندازه گيري زمان واكنش و استرس شغلي از دستگاه زمان سنج واكنش و نسخه ايراني پرسشنامه استرس شغلي HSE استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-20 انجام و p 0.05 معنادار تلقي گرديد. يافته ها: ميانگين استرس شغلي، زمان واكنش ساده، تشخيصي و انتخابي در جامعه مورد مطالعه بترتيب125.51، 310.98، 473.50 و 453.82 بدست آمد. آزمون تي مستقل نشان داد كه جنسيت روي استرس شغلي و زمان واكنش تاثيرگذار نيست. ضمناً طبق آزمون پيرسون، بين استرس شغلي با زمان واكنش تشخيصي و انتخابي رابطه معنادار و معكوس وجود دارد به طوري كه با افزايش نمره استرس شغلي (كاهش استرس)، كاهش زمان واكنش نيز مشاهده شد(p 0.05). ولي بين استرس شغلي با زمان واكنش ساده رابطه معناداري وجود نداشت. نتيجه گيري: توصيه ميگردد در مشاغلي كه نيازمند زمان واكنش كوتاه و دقت بالايي هستند، با كاستن از استرس افراد، عملكرد شغلي آنها بهبود يابد. بدين ترتيب از حوادث ناشي از كار كه بعضاً به دليل كندي افراد در انجام واكنش لازم صورت ميگيرد، جلوگيري شود. از سويي توصيه ميگردد علاوه بر معاينات فيزيكي، افراد از نظر شرايط روحي و رواني نيز مورد پايش قرار گيرند.