اثربخشي درمان چشم‌انداز زمان بر عملكرد جنسي، خودكارآمدي هيجاني و تعارضات زناشويي بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال عملكرد جنسي

زمينه و هدف: ديابــت نــوع دو، عوارض جسماني و روان‌شناختي فراواني براي افراد مبتلا ايجاد مي‌كند. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان چشم‌انداز زمان بر عملكرد جنسي، خودكارآمدي هيجاني و تعارضات زناشويي بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال عملكرد جنسي بود. روش كار: روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي و طرح آن پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را كليه بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال عملكرد جنسي مراجعهكننده به كلينيك ديابت پارسيان شهر مشهد در سال 1402 تشكيل ميدادند. تعداد 30 نفر از اين افراد به روش نمونه‌گيري غيرتصادفي هدفمند و بر اساس دارابودن اختلال عملكرد جنسي انتخاب و در دو گروه آزمايشي و كنترل به تصادف جايگزين شدند. گروه آزمايشي به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت درمان چشم‌انداز زمان قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از آزمون‌هاي تعارضات زناشويي ثنايي ذاكر، براتي و بوستاني پور (1387)، خودكارآمدي هيجاني باورلي، نيكلا و شوت (2008) و عملكرد جنسي زناشويي فرج‌نيا، حسينيان، شهيدي و صادقي (1393) استفاده شد. داده‌هاي به دست آمده با استفاده از آزمون‌ تحليل كواريانس چند متغيره و تك متغيره در نرم افزار spss-24 تجزيه و تحليل شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه پس از كنترل اثرات پيش آزمون، تفاوت معني‌داري بين ميانگين نمرات پس آزمون دو گروه آزمايش و كنترل در متغيرهاي عملكرد جنسي، خودكارآمدي هيجاني و تعارضات زناشويي بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال عملكرد جنسي وجود داشت (0/01=p). نتيجه‌گيري: درمان چشم‌انداز زمان بر عملكرد جنسي، خودكارآمدي هيجاني و تعارضات زناشويي بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال عملكرد جنسي موثر است.