تحليل تنهايي در سه مجموعه شعر «محمدرضا شفيعي كدكني» (آيينه‌اي براي صداها، هزارۀ دوم آهوي كوهي و طفلي به نام شادي)

آيا تنهايي فقط به معني دوري خواسته يا ناخواسته از جمع است يا شكل هاي ديگري از آن نيز وجود دارد؟ از ديرباز برخي از فيلسوفان و روان شناسان به تعريف تنهايي و انواع آن پرداخته اند. هرچند به دشواري مي‌توان مرز قاطعي ميان انواع تنهايي تعيين كرد، گاه مي توان برخي از اين انواع را كه برشمرده اند درهم ادغام كرد و گاه نيز آنچه گفته اند، عوامل ايجاد و يا شكل هاي بروز تنهايي و نه نوعي از آن است. اين تحقيق نظري مي كوشد به روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از ابزار كتابخانه و اسناد علمي به بررسي انواع تنهايي، عوامل و شكل‌هاي بروز آن در اشعار «شفيعي كدكني» بپردازد. براي دستيابي به اين هدف، نظريۀ «يالوم» مبناي تقسيم بندي انواع تنهايي به دو گونۀ برون فردي و درون فردي قرار گرفت؛ اما چون وي دربارۀ عوامل و شكل هاي بروز تنهايي كه از اهداف ديگر اين تحقيق است چيزي نگفته، بناچار از تعاريف صاحب نظران ديگر و به ويژه «اسونسن» استفاده كرديم. بر اساس يافته‌هاي پژوهش در بين عوامل تنهايي بين‌فردي در اشعار شفيعي كدكني مي توان به فراق اشاره كرد كه حاصل اشعار نخستين اوست. از اين ديدگاه، وي شاعري رمانتيك است كه عمدتاً مضامين و تصاوير شاعران معروف به سبك هندي را تكرار مي كند. در بحث تنهايي درون‌فردي، به تمايل شاعر به انزوا برمي خوريم كه حاصل سرخوردگيِ ناشي از حوادث سياسي و اجتماعي و عدم هم‌آهنگي با جماعتي است كه ميان خود و ايشان سنخيتي نمي‌يابد؛ اما نشاني از تنهايي وجودي (زيرمجموعۀ تنهايي درون فردي) در اشعار وي وجود ندارد.