برهم كنش مكانيكي مابين زمين لرزه هاي بزرگ بخش شرقي ايران

آناليز تغييرات تنش كولمب در عمق متوسط لرزه اي براي برآورد احتمال رخداد زمين لرزه در بسياري از مناطق لرزه‌خيز به‌كار گرفته شده است. اين مطالعات نشان مي‌دهند كه در اكثر موارد مكان رخداد زمين‌لرزه‌هاي بعدي متأثر از تغييرات تنش كولمب ناشي از زمين‌لرزه‌هاي قبلي در آن منطقه است. به‌منظور بررسي مكان احتمالي رخداد زمين‌لرزه‌هاي بزرگ، تغييرات تنش كولمب همالرزه اي (Coseismic Coulomb Stress Changes) 24 زمين‌لرزه تاريخي و دستگاهي با بزرگاي بيشتر از 5/5 در بخش شرقي ايران به ترتيب تاريخي محاسبه شد. بررسي برهم كنش مكانيكي مابين زمين‌لرزه‌ها، ارتباط مكاني مابين آن ها را در حدود 50 درصد از رويدادها نشان داد. همچنين به‌منظور آگاهي از اين كه در كدام قسمت از منطقه مورد مطالعه خطر لرزه‌اي بيشتر است، تغييرات تنش كولمب تجمعي هما‌لرزه اي بر روي صفحات گسلي با هندسه بهينه محاسبه شد. نتايج اين محاسبات مناطق پرخطر و محتمل براي زمين‌لرزه‌هاي بزرگ بعدي را نشان داد. اين مناطق براي گسل هاي شيب لغز عبارتند از: قسمتي از گسل بالهر (Balher) در جنوب غربي گسيختگي زمين‌لرزه 1940، قسمت شمالي گسل فردوس در غرب گسيختگي زمين‌لرزه دوم 1968 و قسمت جنوبي گسل فردوس در غرب گسيختگي زمين‌لرزه 1947، قسمتي از گسل محمدآباد در جنوب گسيختگي زمين‌لرزه 1941، قسمت‌هايي از گسل طبس در شرق گسيختگي زمين‌لرزه 1978. براي گسل هاي امتداد لغز نيز اين مناطق عبارتند از: بخشي از گسل درونه در شمال گسيختگي زمين‌لرزه دوم 1903، قسمت غربي گسل دشت بياض در غرب گسيختگي زمين‌لرزه سوم 1979، گسل دوست‌آباد در جنوب گسيختگي زمين‌لرزه 1947، قسمت انتهايي گسل آبيز در جنوب گسيختگي زمين‌لرزه 1997، ابتداي گسل نايبند در جنوب گسيختگي زمين‌لرزه 1978.