تبيين تأثير طرد اجتماعي بر گرايش به مصرف مواد مخدر در بين زنان

طرد اجتماعي پيامدهاي جيران ناپذيري در روح و روان مطرودين دارد و آنان را با مشكلات عديده اي مواجه مي سازد. يكي از آب هاي طرد اجتماعي افزايش گرايش به مصرف مواد مخدر است لذا اين مطالعه به تبيين جامعه شناختي تأثر طرد اجتماعي در گرايش به مصرف مواد مخدر در بين زنان مراجعه كننده به مراكز ترك و بازتواني معتادان شهر تهران در سال ۱۴۰۱ پرداخته است. يرابلي روش نمونه گيري خوشه اي تصادفي چند مرحله اي تعداد ۳۸۵ نفر از اين افراد به عنوان نمونه آماري انتخاب و مورد مصاحبه قرار گرفتند كه ميانگين سني آنها ۳۵ سال و ميانگين گرايش آنها به مصرف مواد مخدر به ميزان ۳۱۵۴ بالاتر از حد متوسط قرار داشت. براساس مدل رگرسيون چندمتغيره متغيرهاي مستقل تحقيق در مجموع حدود ۲۷ درصد از تغييرات گرايش به مصرف مواد مخدر را تبيين نموده اند و بيش از ۶۰ درصد از تغييرات متغير وابسته تحقيق خارج از مدل مفهومي تحقيق ارزيابي گرديد. نتايج تحليل رگرسيون چند متغيره تحقيق نشان داد متغيرهاي طرد از بازار كار، كاهش روابط اجتماعي غير حضوري كاهش روابط اجتماعي حضوري كاهش مشاركت انجمني كاهش حمايت هاي بين گروهي كاهش حمايتهاي درون گروهي و كاهش مشاركتهاي غيرانجمني به ترتيب بيشترين تاثير را در گرايش به مصرف مواد مخدر در بين زنان جامعه هدف داشت. با عنايت به نتايج تحقيق و مشاهدات ميداني محقق به نظر ميرسد روندي تحت عنوان زنانه شدن اعتياد در ايران با سرعت بسيار بالايي در حال رخ دادن است كه مي تواند بنيان خانواده ايراني را متزلزل سازد و لازم است متوليان امر تمهيدات لازم را در راستاي كاهش اين آسيب اجتماعي و راهم سازند.