تأثير آموزش به روش اجوكر بر ميزان دانش و عملكرد احياي نوزاد در دانشجويان كارشناسي مامايي: مطالعه نيمه‌تجربي قبل و بعد از مداخله

مقدمه: آموزش احياي نوزاد، از آموزش هاي اصلي براي افرادي است كه مسئول مراقبت از تولد نوزاد هستند، بنابراين نحوه اجرا و انتخاب الگوي مناسب براي اين آموزش بسيار مهم است. لذا استفاده از رويكردهاي نوآورانه در آموزش احياء كه منجر به بهبود و حفظ دانش و مهارت فراگيران شود، حائز اهميت است. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش به روش اجوكر، بر ميزان دانش و عملكرد احياي نوزاد در دانشجويان كارشناسي مامايي انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه نيمه‌تجربي قبل و بعد از مداخله در سال 1401 بر روي 30 نفر از دانشجويان كارشناسي مامايي دانشكده پرستاري و مامايي دانشگاه علوم پزشكي كردستان انجام گرفت. آموزش به روش اجوكر با استفاده از آموزش تئوري و برگزاري كارگاه يك روزه انجام شد. بررسي سطح دانش و عملكرد دانشجويان با استفاده از چك ليست و پرسشنامه محقق ساخته پس از تأييد روايي و پايايي قبل، بلافاصله و 2 هفته پس از آموزش عملي انجام شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم افزار STATA (نسخه 12) و آزمون هاي آماري تي مستقل و تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معنادار در نظر گرفته شد.يافته ها: نمره دانش احياي نوزادان در دانشجويان بلافاصله و 2 هفته پس از آموزش به‌طور معناداري در مقايسه با قبل از آموزش افزايش يافت (0.001=p). نمره عملكرد بلافاصله و 2 هفته پس از آموزش به‌طور معناداري در مقايسه با قبل از آموزش افزايش يافت. بر اساس نتايج آزمون‌هاي آماري، بين نمرات دانش و عملكرد در سه مرحله اختلاف آماري معناداري وجود داشت (0.001=p).نتيجه گيري: روش اجوكر در ارتقاء ميزان دانش و عملكرد احياي نوزاد دانشجويان مامايي مؤثر است، لذا طراحي و استفاده از اين روش براي آموزش ساير مهارت‌هاي باليني در دانشجويان مامايي توصيه مي گردد.