ارتباط سطح استراديول با ويژگي‌هاي باليني زنان يائسه مبتلا به بدخيمي‌هاي آندومتر داراي خونريزي غيرطبيعي رحمي

مقدمه: با توجه به اهميت و عوارض نسبتاً بالاي بدخيمي هاي آندومتر خصوصاً در دوران يائسگي و با توجه به اينكه نقش هورمون هاي درون ريز به‌طور كامل روشن نشده است، مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط سطح استراديول با ويژگي هاي باليني زنان داراي خونريزي پس از يائسگي مبتلا به بدخيمي هاي آندومتر انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه تحليلي- مقطعي در سال 1402 بر روي 54 بيمار با خونريزي پس از يائسگي مبتلا به بدخيمي آندومتر مراجعه كننده به بيمارستان امام حسين (ع) تهران انجام شد. اطلاعات دموگرافيك، باليني (علائم و نشانه ها) و سطح سرمي استراديول بيماران گردآوري شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آناليز آماري SPSS (نسخه 23) و آزمون هاي آماري تي، من ويتني و كاي دو انجام شد. ميزان p كم تر از 0.05 معني دار در نظر گرفته شد. يافته ها: سطح استراديول سرمي، برابر 15.77±26.80 پيكوگرم بر ميلي ليتر بود. 37 نفر (68.5%) داراي سطوح طبيعي و 17 نفر (31.5%) داراي سطوح غيرطبيعي استراديول بودند. در گروه استراديول طبيعي نسبت به استراديول غيرطبيعي، شيوع ضخامت آندومتر بيشتر يا مساوي 4 ميلي متر (73.0 در مقابل 100 درصد و 0.018=p) و سابقه خانوادگي بدخيمي رحم (35.2 در مقابل 83.8 درصد و 0.026=p)، كم تر بود. شايع ترين نوع پاتولوژي در هر دو گروه، اندومتروئيد آدنوكارسينوم گريد 1 بود كه اين تفاوت، معني دار نبود (0.780=p).نتيجه گيري: بين سطح استراديول با ضخامت بالاي آندومتر و سابقه خانوادگي بدخيمي رحم در زنان با بدخيمي آندومتر ارتباط وجود دارد.