اثر 12 هفته تمرينات پيلاتس بر سطح سرمي گرلين و ميزان اشتها در زنان مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: افزايش ميزان اشتها و عدم‌ تحرك كافي، روند ابتلاء به بيماري‌هاي مزمن از جمله ديابت را تسريع مي كند، لذا مطالعه حاضر هدف بررسي تأثير 12 هفته تمرينات پيلاتس بر سطح سرمي گرلين و ميزان اشتها در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه تجربي بر روي زنان مبتلا به ديابت نوع دو (از انجمن ديابت نجف‌آباد) با دامنه سني 55-35 سال در شهر نجف‌آباد انجام شد. افراد به‌صورت تصادفي در دو گروه تجربي و كنترل قرار گرفتند. گروه اول به انجام تمرينات پيلاتس به‌مدت 12 هفته به‌صورت فزاينده، 3 جلسه در هفته و هر جلسه به‌مدت 50 دقيقه پرداختند و براي گروه كنترل كه برنامه روتين زندگي را ادامه دادند، قبل و بعد از اجراي پروتكل تمريني، خون‌گيري انجام شد و اندازه‌گيري گرلين به روش الايزا بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS (نسخه 22) و آزمون من‌ويتني انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني‌دار در نظر گرفته شد.يافته ها: بر اساس نتايج مطالعه، انجام 12 هفته تمرين پيلاتس بر سطح سرمي گرلين (0.001≥p)، احساس گرسنگي (0.001≥p)، احساس پري (0.001≥p)، احساس سيري (0.001≥p) و احساس ميل به غذا (0.001≥p) در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 معني‌دار بود.نتيجه گيري: تمرين پيلاتس مي تواند سبب بهبود سطح سرمي سطح گرلين و ميزان اشتها شود، از اين رو تمرين پيلاتس ممكن است يك روش درماني مؤثر براي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 باشد.