بيناسوبژكتيويته و امر سياسي: خوانش ساخت‌گشايانة باتلر از انديشة آرنت

هدف اين پژوهش تطبيق و تحليل آراي هانا آرنت و جوديت باتلر پيرامون شكل‌گيري شرايط امر سياسي است. دغدغة محوري اين دو تأليف نظريه‌اي نظام‌مند و رسمي دربارة امر سياسي نيست، بلكه بررسي امكان و امتناع شرايط امر سياسي است. آراي متأخر باتلر چنان‌كه خودش هم بارها به آن اشاره كرده با بازتعريف مفاهيم انديشة سياسي آرنت پيرامون فضاي نمود، كثرت و كنش هماهنگ در بيناسوبژكتيويتة سياسي شكل گرفته است. باتلر در آثار متأخرش از نظرية اجراگري فردي گذر كرده و بر ساحت اجراگري جمعي تأكيد مي‌ورزد، وي همچنين مفهوم بدن و نقش آن در فضاي نمود و اجراي كنش‌هاي متكثر را برجسته مي‌سازد تا نشان دهد كه بدون صحه گذاشتن بر اهميت زندگي بدنمند و به تبع آن ساحت خصوصي اساساً بحث از آزادي بيان و كنش‌هاي هماهنگ در ساحت عمومي امري پوچ و غيرمنطقي است. پرسش راهبر مقاله عبارت است از اين‌كه باتلر چگونه در مفهوم‌پردازي نظرية اجراگري تجمع، همزمان با الهام از عامليت امر سياسي در انديشة آرنت، شكل‌هاي جديدي از هستي-شناسي، سياست و اخلاق را مطرح مي‌كند؟ براي تحقق چنين امري با كاربست رويكرد ساخت‌گشايي از مفاهيم كليدي كثرت و امر عمومي، دگرگون ساختن معاني سنتيشان و مفهوم‌پردازي در حوزة ديگربودگي و امر خصوصي مي توان به ظهور انواع مختلفي از هويت ها اميدوار بود.