كاركرد استعاره در يادگيري ازديدگاه ويتگنشتاين : يك تبيين نظام مند

هدف اين پژوهش با تحليل مفاهيمي مرتبط با يادگيري در نوشتار ويتگنشتاين و نمونه هايي از استعاره هاي مشهور و مهمي كه وي در آثار خود به قصد عينيت بخشي به مفاهيم آورده به بررسي كاركرداستعاره در تحقق « يادگيري در عمل» پرداخته و نقش استعاره به عنوان « حلقۀ واسط» در شناخت مورد بررسي قرار دهد. روش حيث هدف كاربردي و رويكرد كيفي و به شيوۀ تحليلي مي باشد. از نظر ويتگنشتاين استعاره فراتر از ابزاري بلاغي و به مثابه حلقۀ رابط قابليت برانگيختن روشن سازي ذهن يادگيرنده را به سوي تحقق يادگيري مطلوب دارد. در آثار ويتگنشتاين استعاره به مثابه گونه اي امكان و چهارچوب براي درك صورت هاي زندگي و بستر ساز توافقي كه در آن يادگيري در عمل روي مي دهد قابل شناخت ا ست. استعاره ها جهاني بر ساخته از بازي هاي زباني خلق مي نمايند؛ برآمده از صورت هاي زندگي كه معلم و فراگير در آن به فهمي متقابل دست مي يابند يادگيري را ممكن مي سازد. استعاره هاي ويتگنشتاين عامل زمينه ساز عينيت بخشي به مفاهيم، بستر ي لازم براي الگوهاي آموزشي است كه يادگيري را از رهگذر توافق دربافتار صورت هاي زندگي به شيوه اي اثر بخش پيش مي رانند.