بهينه‌سازي انتخاب مكان نيروگاه خورشيدي با استفاده از رويكرد تركيبيGIS - AHP: مطالعه موردي استان آذربايجان غربي

منابع انرژي تجديدپذير رويكردي نوين در استراتژي توسعه انرژي محسوب مي‌شوند. در اين خصوص، سامانه‌هاي فتوولتائيك (PV)با توسعه جهشي و سير نزولي هزينه‌ها از اهميت بسياري برخوردارند. راندمان و سودآوري سيستم‌هاي PV منوط به موضع‌گيري مدون تجهيزات PVمي‌باشد. پژوهش پيش‌رو، درپي استخراج مدل تناسب اراضي براي احداث نيروگاه PV با سلول‌هاي سيليكوني با نگرش به پارامترهاي اكولوژيكي، تكنولوژيكي و توپولوژيكي، در استان آذربايجان غربي است. هدف اصلي مقاله، ارائه رويكردي نوين براي انتخاب مكان نيروگاه‌هاي خورشيدي با تركيب روش‌هاي تصميم‌گيري چندمعياره و سيستم اطلاعات جغرافيايي مي‌باشد. بدين منظور، پس از بسط معيارهاي كليدي و شناسايي محدوديت‌هاي اثرگذار، الگوريتم تحليل سلسله مراتبي در سيستمهاي اطلاعات جغرافيايي تلفيق شد. حاصل اين تلفيق، حصول نتايج دقيق‌تر ناشي از به‌كارگيري داده‌هاي اقليم‌شناسي و توپوگرافي واقعي و ضريب تاثير هر معيار در نگاشت نهايي مي‌باشد. در ادامه، دو رويكرد وزن هاي بيشتر و وزن‌هاي برابر مطرح گرديد و نتايج با روش پايه مقايسه شد. در راستاي سهولت تبيين نتايج، شاخصي تحت عنوان شاخص تناسب زمين (LSI) تعريف شد كه مناطق بالقوه را در 5 دسته، گروه‌بندي كرد. بر اساس شاخص LSI، مناطق با پتانسيل بيشتر جهت استقرار سامانه‌هاي PV، از رتبه بالاتري برخوردارند. نتايج مدل حاكي از آن است كه بالغ بر 22درصد از پهنه مطالعاتي از سيستم‌هاي PV پشتيباني مي‌كنند. همچنين، مناطق با پتانسيل بالا (LSI 3) عمدتاً نوار شرقي و بخش مركزي استان را در بر مي‌گيرد. تجزيه برآيند الحاقي پايگاه‌هاي داده‌، امكان دستيابي به مساحت بيشتر با توسعه زيرساخت‌هاي موجود را تصديق مي‌كند. انطباق نتايج رويكردها بر صحت نتايج حاصله تاكيد دارد.