رهايي در انديشه دكتر علي شريعتي (تحليل تطبيقي روايت هاي مدرن از رهايي)

امروزه رهايي در عرصه هاي اجتماعي، سياسي و معرفت شناختي تبديل به يك گفتمان شده است. مفهوم رهايي از دوره ي مدرن به بعد و خصوصاً در دوره ي معاصر مورد توجّه جدي قرار گرفته و از اهميّت بيشتري نسبت به دورۀ پيشامدرن برخوردار بوده است. مسئله ي اصلي در مبحث رهايي، قدرت، سلطه و آثار منفي ناشي از اين عوامل است كه در قالب ويژگي هايي چون شيء گشتگي ، عدم استقلال ، بي هويّتي و بي معنايي متجلّي مي شود. از اين جهت مطالعه ي رهايي در ميراثِ فكريِ ايرانِ معاصر نيز ضروري به نظر مي رسد. در اين ميان انديشه ي رهايي دكتر علي شريعتي به عنوان يكي از متفكرين معاصر اهميت ويژه اي دارد. چرا كه او بخش عمده اي از انديشه ي خود را به سمت رهايي جهت گيري كرده است. مقايسه ي انديشه ي رهايي دكتر شريعتي و روايت مدرن رهايي نتايج قابل توجهُّي خواهد داشت. بررسي انديشه ي رهاييِ شريعتي و نسبت سنجيِ آن با روايت هاي مدرنِ رهايي و تبيين چگونگي تأثيرپذيري او از اين مباحث، هدف اين پژوهش تلقي مي شود. مقاله ي حاضر در دو بخش ارائه مي گردد. بخش نخست، بازخواني سير تحوُّل مفهوم رهايي در دوره ي مدرن خواهد بود و سپس ميراث فكري به جا مانده از دكتر شريعتي مورد خوانش قرار مي گيرد. اين امر به منظور فهم و تجسم انديشه ي رهاييِ او صورت مي پذيرد