بررسي زمينه‌هاي اجتماعي تأثير گذار بر انقلاب اسلامي ايران

اگرچه بررسي ريشه‌هاي پيدايش انقلاب‌ها همواره ايده‌اي جذاب و قابل تأمل بوده، اما تاكنون تلاشي جدي براي تبيين نظري در باره علل، ماهيت، چرايي و چگونگي انقلاب اسلامي ايران كه از يك سو سبب تغيير در اساس و نوع حكومت شد و از سوي ديگر به تحول در ايدئولوژي غالب و رسمي كشور و خط مشي‌هاي اجتماعي، اقتصادي، سياسي و تحول در ابعاد داخلي و خارجي شد، دست كم در زبان فارسي در حد يك انقلاب اجتماعي بزرگ، صورت نگرفته است. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي و تحليلي با طرح  اين سوال كه زمينه‌هاي اجتماعي وقوع انقلاب اسلامي ايران كدامند مي‌كوشد تا علل اجتماعي شكل گيري انقلاب اسلامي ايران را به عنوان آخرين، مهم‌ترين و برزگترين انقلاب قرن بيستم مورد بررسي و واكاوي قرار دهد. يافته‌ها نشان مي‌دهد اولاً ضعف مباني مشروعيت، هويت زدايي، ستيز با مذهب و نارضايتي طبقه متوسط بيشترين تاثير را در وقوع انقلاب اسلامي داشته‌اند. ثانياٌ تشديد وابستگي به غرب، ساختار فرد محوري و فساد حكومتي منجر به گسترش نارضايتي و تسريع روند انقلابي شده است و ثالثاً رهبري، مردم و ايدئولوژي در ايجاد وضعيت انقلابي نقش بسزايي داشتند.