بررسي تأثير سياستهاي توسعه اي پهلوي دوم بر طبقات اجتماعي در ايران

در دوران پهلوي رابطه افقي طبقات و دولت به رابطه عمودي تغيير پيدا نمود. دولت با دستيابي به منابع مستقل از جامعه سعي در طبقه سازي و تحركات طبقاتي نمود و بر آن شد تا براي خود پايگاه اجتماعي قدرتمندي به وجود آورد. مقاله پيش رو توصيفي تحليلي است و با استفاده از روش كتابخانه‌اي به بررسي موضوع مورد اشاره پرداخته است. دولت محمد رضا شاه سعي در كنار زدن طبقات بانفوذ و تاريخي با تأكيد بر برنامه هاي توسعه نمود. اين سياستها در كنار اينكه براي برخي از طبقات فرصت و موقعيت هاي سياسي و اقتصادي تازه اي به وجود آورد فرصت و موقعيت طبقات سنتي ايران را محدود نمود. شاه با اصلاحات ارضي؛ و كنار زدن اشراف و خوانين و به حاشيه راندن عنصر دين و كنارگذاشتن روحانيت و توسعه صنعتي به منظور كنار گذاشتن بازار سنتي از تحولات سياسي – اجتماعي در جامعه ايران نمود و بر ان شد در ميان دهقانان، روشنفكران و طبقه سرمايه داري صنعتي پايگاه قدرتمندي ايجاد كند. ولي به دليل سياست هاي متعارض توسعه نتوانست در اين امر موفق عمل نمايد و به مرور زمان با جابه جايي طبقات؛ خواسته هاي جديد تر به وجود آمد كه با مباني مشروعيت رژيم محمد رضا شاه متعارض بود و لذا همين عامل باعث سقوط اين رژيم شد. اين مقاله در پي ارزيابي تأثير سياستهاي محمد رضاشاه و نقش آن بر روي طبقات اجتماعي مي باشد.