پست مدرنيسم در ايران معاصر با تكيه بر آثار رضا قاسمي

پست‌ مدرنيسم يكي از جنبش‌ هاي مهم و تأثيرگذار چند دهه‌ اخير در بسياري از رشته‌ها و حوزه‌هاي مطالعاتي مختلف ازجمله هنر، معماري، موسيقي، فيلم، ادبيات، جامعه‌ شناسي، علوم ارتباطات، مُد و فناوري است. پس از انقلاب اسلامي نيز به‌واسطه دگرگوني‌هايي كه در عرصه‌هاي اجتماعي، فرهنگي و سياسي ايجاد شد، داستان‌هاي بسياري با ويژگي‌هاي اين مكتب نوشته ‌شد كه روايت غيرخطي و گسيخته يكي از ويژگي‌هاي اصلي آن‌‌هاست. نويسندگان معاصر ضمن تشكيك در الگوهاي دهه‌هاي گذشته به‌دنبال يافتن شيوه‌هايي تازه در نگارش آثار خود بودند. رضا قاسمي نيز از نويسندگان برجسته پس از انقلاب در حوزه داستان‌نويسي پسامدرنيستي است كه مهم‌ترين ويژگي آثار او به‌كارگيري نوعي خاص از روايتگري است كه تأثير زيادي بر ديگر عناصر داستان‌هاي وي نهاده است. هدف اين پژوهش كه با روش توصيفي و تحليلي به نگارش درآمده، بررسي مؤلفه‌هاي پست مدرنيستي و ويژگي‌هاي روايتگري در داستان‌هاي پسامدرنيستي و تأثير شيوه روايت راوي بر روند وقوع حوادث داستان‌هاي قاسمي است، مؤلفه‌هايي همچون عدم قطعيت وابهام روايي، آشفتگي زماني، از هم گسيختگي و قطعه قطعه شدگي، ابهام، روايت مدور كه نشان مي‌دهد اين مفاهيمِ پسامدرنيستي در آثار او، ثمره‌ي فرايند طبيعي روايتي است كه به آشفتگي ذهنِ انسان معاصر مي‌پردازد. انساني كه خود منعكس كننده‌ي آشفتگي‌هاي جهان اطرافِ خود است. همچنين تلاش شده تا با تحليل عناصر مبهمِ رمان، برخي از ابهامات، آشكار و رمزگشايي شود. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه درك اين داستان‌ها بدون شناختِ ويژگي‌هاي روايتگريِ راوي دشوار و ناممكن است.