بررسي جامعه شناسي موانع ساختاري توسعه در ايران بعد از انقلاب اسلامي

با مطالعه برنامه‌هاي توسعه و نتايج بدست آمده در ايران بعد از انقلاب مي توان گفت كه كشور ايران به رغم برخورداري از يك غناي منابع طبيعي و دسترسي به منابع معدني نفت و گاز، هنوز از نظر اقتصادي در زمره كشورهاي توسعه يافته جهان به شمار نمي آيد. لذا هدف اين مقاله بررسي جامعه شناسي مهم ترين موانع ساختاري توسعه اقتصادي در ايران بعد از انقلاب اسلامي است. رويكرد پژوهش حاضر كيفي و به لحاظ هدف كاربردي است. در اين پژوهش جهت گردآوري اطلاعات در زمينه مباني نظري و ادبيات تحقيق و همچنين پيشينه موضوع تحقيق از مطالعات كتابخانه اي استفاده شد كه بر اساس روش تحليل مضمون شاخص هايي از ديدگاه نظري با نقاط مورد توجه تحقيق و مولفه‌هاي آن تناسب داشته اند استخراج و در قالب الگو ارائه شد. در ابتدا نظريه‌هاي توسعه اقتصادي (نظريه نوسازي، نظريه وابستگي، نظريه نظام جهاني، نظريه دولت رانتير، نظريه روستو، نظريه تودارو، نظريه توسعه لوئيس) مورد مطالعه قرار گرفتند سپس برنامه‌هاي توسعه پس از انقلاب اسلامي كه شامل شش برنامه مي باشند تحليل و واكاوي شدند كم و كيف اين برنامه ها يكسان نبوده و تفاوت‌هايي داشته‌اند. در مجموع با توجه به بررسي و مطالعه ادبيات نظري پژوهش پيرامون بررسي جامعه شناسي موانع ساختاري توسعه در ايران بعد از انقلاب اسلامي الگويي به منظور دستيابي به توسعه اقتصادي ترسيم نمود كه شامل توسعه سياسي، اصلاح سياست هاي پولي و قيمتي، توسعه تجارت جهاني و جذب سرمايه، كاهش حجم دولت و تقويت اقتصاد خصوصي، افزايش بهره‌وري و تدوين برنامه جامع فقرزدايي است.