بررسي جامعه شناسي سياستگذاري در قبال زنان سرپرست خانوار؛ (مطالعه تطبيقي جمهوري اسلامي ايران و سوئد)

زنان سرپرست خانوار، زناني هستند كه در غياب حضور يا حمايت يك مرد بزرگسال، سرپرستي خانواده و تأمين معاش مادي و معنوي خود و اعضاي خانوار را برعهده دارند. هدف اين مقاله بررسي رويكرد ايران پس از انقلاب و پادشاهي سوئد به زنان سرپرست خانوار، سياست‌ها و نقطه نظرات سياستگذاران دو كشور به اين گروه از زنان و در نهايت ارائه راهكارها براي دست اندركاران ايراني است. سئوال اصلي اين پژوهش اين است كه سياستگذاري ايران پس از انقلاب و پادشاهي سوئد در قبال زنان سرپرست خانوار مبتني بر چه الگويي است؟ فرضيه‌اي كه در پاسخ مي‌آيد اين است كه رويكرد دو كشور اگرچه از نظر كمي و اعطاي حقوق و مزايا داراي تفاوت‌هايي به معني برتري سوئد در اين زمينه است اما مبتني بر ابعاد حمايتي و رفع فقر بوده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه دو كشور بر سياست رفع فقر، حمايت از كودكان اين دسته از زنان و در مجموع جنبه‌هاي اقتصادي متمركز شده‌اند. با اين حال ايران بيش از سوئد داراي تعدد نهادي حمايت از زنان سرپرست خانوار توسط نهادهاي مختلف همچون كميته امداد، بهزيستي، شهرداري و ... در اين زمينه و داراي منابع مختلف حقوقي در پشتيباني از اين دسته از زنان مي‌باشد. اين امر ضمن اينكه يك مزيت به حساب مي‌آيد نشانگر همپوشاني و تداخل سياست‌ها نيز مي‌باشد. روش تحقيق در اين مقاله، كيفي از نوع توصيفي-تحليلي است و داده‌ها به شيوه كتابخانه‌اي گردآوري شده‌اند.